เว็บบ่น รำพึงรำพัน

บ้าน แต่ละหลัง แยกกันอยู่แต่ละครอบครัว พี่มีครอบครัวกันทุกคนแล้ว แม่ก็แก่มากแล้วแถมยังเป็นโรคอะไรซักอย่างที่ผมไม่เข้าใจว่า ทำไมแม่ชอบหนีผมไปตอนวันเสาร์-อาทิตย์ทุกครั้ง และไปทีละนานๆ กว่าจะกลับก็เช้าอีกวัน เหตุการณ์นี้ผมเก็บเอาไปฝันตั้งแต่เข้ากรุงเทพใหม่ๆ เพราะเข้าใจว่าแม่ทิ้งผมไป จนจบ ปวช. ปี3 จึงเลิกฝัน แต่หลังจากวันที่ผมได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรกับพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารีแล้ว 2 วัน พี่ก็มาบอกว่าแม่ป่วยเป็นมะเร็ง ระยะสุดท้ายแล้ว ผมนึกถึงวันที่แม่แต่งตัวด้วยเสื้อและผ้าถุงที่ผมซื้อให้ และมาร่วมงานรับปริญญาผมในวันนั้น ท่านไม่ได้ดูเหมือนคนป่วยเลย ผิวอิ่มเอิบ สวยมากในสายตาผม
สวยมากกว่าแฟนที่ผมพามาแนะนำท่าน สวยมากกว่าเพื่อนสาวอีกหลายๆ คนที่อยู่ในที่แห่งนั้นและใส่ชุดครุยพวกนั้น แน่นอนผมเข้าไปกอดพร้อมน้ำตาดีใจและกระซิบบอกกับท่านว่า ผมคว้าปริญญาให้ท่านได้แล้วนะ ท่านก็แค่ยิ้มและเขกหัวผมเบาๆ 1 ทีเท่านั้น นี่เหรอคนป่วย นี่เหรอ คนที่กำลังใกล้จะ… ผมเพิ่งเข้าใจว่า ที่แม่หนีผมไปหลายครั้งในตอนนั้น เพราะแม่ต้องไปรักษาที่ มอ. ซึ่งเป็นต่างจังหวัด และเท่าที่นับดูแล้ว แม่รักษามานานมาก แต่แล้วทำไม แม่ถึงยังไม่หาย ไอ้โรคห่านั่น มันไม่ยอมไปจากตัวแม่ มันยังอยู่ในตัวแม่

สิ่งที่ใครๆ ก็อยากจะมี อย่างน้อยๆ ที่สุดสำหรับคนเรา ก็ควรมีบ้าน บ้านในความหมายของหลายๆ คนอาจจะไม่ได้เลิศหรู และเป็นแค่ห้องแคบๆ รกๆ แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นได้แค่ที่ซุกหัวนอนเสมอไป เพราะมันคือสถานที่ ที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ทุกคนที่เรารัก และทุกคนเหล่านั้น เค้ารักเรา

บ้านสำหรับใครบางคน แม้ว่าจะใหญ่โตโอ่อ่าดั่งปราสาท ก็อาจเป็นแค่สิ่งที่น่าเบื่อหน่าย สถานที่อับเฉาเหงาหงอย หากเค้าเหล่านั้นไม่มีสัมผัสแห่งความรักและความห่วงใย บ้านสำหรับใครซักคน แม้แค่เพิงที่มีสังกะสีผุๆ ฝาไม้ขึ้นรา แต่ก็เต็มไปด้วยรักและความห่วงใยของเหล่าญาติสนิท มิตรสหายและคนในครอบครัว นี่คือบ้าน บ้านที่มีคำจำกัดความแค่ สถานที่สิงสถิตซึ่งความรัก จาก “เรา” ที่ห่วงใยซึ่งกันและกัน และมีความ “อบอุ่น” แผ่ไปเต็มพื้นที่บริเวณในสถานที่แห่งนั้น…