เว็บบ่น รำพึงรำพัน

บ้าน แต่ละหลัง แยกกันอยู่แต่ละครอบครัว พี่มีครอบครัวกันทุกคนแล้ว แม่ก็แก่มากแล้วแถมยังเป็นโรคอะไรซักอย่างที่ผมไม่เข้าใจว่า ทำไมแม่ชอบหนีผมไปตอนวันเสาร์-อาทิตย์ทุกครั้ง และไปทีละนานๆ กว่าจะกลับก็เช้าอีกวัน เหตุการณ์นี้ผมเก็บเอาไปฝันตั้งแต่เข้ากรุงเทพใหม่ๆ เพราะเข้าใจว่าแม่ทิ้งผมไป จนจบ ปวช. ปี3 จึงเลิกฝัน แต่หลังจากวันที่ผมได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรกับพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารีแล้ว 2 วัน พี่ก็มาบอกว่าแม่ป่วยเป็นมะเร็ง ระยะสุดท้ายแล้ว ผมนึกถึงวันที่แม่แต่งตัวด้วยเสื้อและผ้าถุงที่ผมซื้อให้ และมาร่วมงานรับปริญญาผมในวันนั้น ท่านไม่ได้ดูเหมือนคนป่วยเลย ผิวอิ่มเอิบ สวยมากในสายตาผม
สวยมากกว่าแฟนที่ผมพามาแนะนำท่าน สวยมากกว่าเพื่อนสาวอีกหลายๆ คนที่อยู่ในที่แห่งนั้นและใส่ชุดครุยพวกนั้น แน่นอนผมเข้าไปกอดพร้อมน้ำตาดีใจและกระซิบบอกกับท่านว่า ผมคว้าปริญญาให้ท่านได้แล้วนะ ท่านก็แค่ยิ้มและเขกหัวผมเบาๆ 1 ทีเท่านั้น นี่เหรอคนป่วย นี่เหรอ คนที่กำลังใกล้จะ… ผมเพิ่งเข้าใจว่า ที่แม่หนีผมไปหลายครั้งในตอนนั้น เพราะแม่ต้องไปรักษาที่ มอ. ซึ่งเป็นต่างจังหวัด และเท่าที่นับดูแล้ว แม่รักษามานานมาก แต่แล้วทำไม แม่ถึงยังไม่หาย ไอ้โรคห่านั่น มันไม่ยอมไปจากตัวแม่ มันยังอยู่ในตัวแม่

สิ่งที่ใครๆ ก็อยากจะมี อย่างน้อยๆ ที่สุดสำหรับคนเรา ก็ควรมีบ้าน บ้านในความหมายของหลายๆ คนอาจจะไม่ได้เลิศหรู และเป็นแค่ห้องแคบๆ รกๆ แต่มันก็ไม่ใช่สิ่งที่จะเป็นได้แค่ที่ซุกหัวนอนเสมอไป เพราะมันคือสถานที่ ที่ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้าพร้อมตา ทุกคนที่เรารัก และทุกคนเหล่านั้น เค้ารักเรา

บ้านสำหรับใครบางคน แม้ว่าจะใหญ่โตโอ่อ่าดั่งปราสาท ก็อาจเป็นแค่สิ่งที่น่าเบื่อหน่าย สถานที่อับเฉาเหงาหงอย หากเค้าเหล่านั้นไม่มีสัมผัสแห่งความรักและความห่วงใย บ้านสำหรับใครซักคน แม้แค่เพิงที่มีสังกะสีผุๆ ฝาไม้ขึ้นรา แต่ก็เต็มไปด้วยรักและความห่วงใยของเหล่าญาติสนิท มิตรสหายและคนในครอบครัว นี่คือบ้าน บ้านที่มีคำจำกัดความแค่ สถานที่สิงสถิตซึ่งความรัก จาก “เรา” ที่ห่วงใยซึ่งกันและกัน และมีความ “อบอุ่น” แผ่ไปเต็มพื้นที่บริเวณในสถานที่แห่งนั้น…

เมื่อวันศุกร์ น่าจะ 12 ไม่ใช่ศุกร์ 13 ฝันหวาน ต้องรีบกลับกระบี่ด่วน เนื่องจากที่บ้านโทรมาบอกว่า แม่ไม่ค่อยสบาย แต่ไม่ถึงกับต้องเข้าโรงพยาบาล ต้องการเจอลูกๆ ไอ้เราก็ร้อนใจ ขนาดสั่งน้องให้ช่วยไปจองตั๋วรถทัวส์ตั้งแต่วันพฤหัสบดี น้องบอกวันพฤหัสฯ เที่ยวเต็มแล้วให้เลื่อนไปวันศุกร์ เราก็เออได้วันศุกร์ก็ได้ จะได้ไม่ต้องลางาน มันโทรไปจองไอ้คนขายตั๋วมันบอกไม่ต้องจอง วันนี้คนน้อยให้มาซื้อแล้วขึ้นรถได้เลย น้องบอกไม่ได้ ปกติต้องจองถ้าไปไม่ทันซื้อจะให้ทำไง ไอ้ทางคนรับสายก็บอกไม่ต้องจอง มาซื้อได้เลย น้องเราก็ไม่อยากพูดมาก ก็เลย เออ ไปซื้อก็ไปซื้อ (ลิกไนท์ทัวส์)

ปกติผมทำงานเลิกประมาณ 5 โมง นั่งรถกลับแล้วไปขึ้นรถตู้ ไปสายใต้ ก็ไม่น่าจะเกิน 19.30 น. แต่วันนั้นเป็นวันเฮงซวยสัตว์ๆ ถึงวินรถตู้ แต่รถตู้แม่งไม่มีซักคัน ที่มีอยู่ 2 คันแม่งก็ไม่ไปเพราะไอ้คนขับแม่งติดเมีย เห็นคุยอยู่กับเมียในรถกันสองคน ส่วนอีกคันคนขับคงไปขี้อยู่มั้ง