เว็บบ่น รำพึงรำพัน

จะบ้าเร๊อะ!!

แหง๋ะ!!

แหวะ!!

.

.

.

และอีกหลายๆ คำ ที่คุ้นหู ที่เมื่อได้ยินทีไรก็จะนึกออกทุกที ว่า ใครเป็นคนพูด

น้องกลม ยัยกลม หรือ ไอ้กลม เป็นคนๆ เดียวกัน ย้อนหลังไปเมื่อ 3 ปีก่อนตอนที่น้องเค้าเข้ามาทำงานใหม่ๆ ผมแอบดีใจเพราะรู้ว่าเธอเป็นคนจังหวัดทางภาคเดียวกับบ้านเกิดของผม แต่เพราะหน้าที่การงาน และโต๊ะที่นั่ง รวมทั้งนิสัยส่วนตัวที่ไม่ค่อยชอบสุงสิงกะใครโดยเฉพาะผู้หญิง ของผมเอง(เพราะผมขี้อายนะเฟ้ย ไม่ใช่ผมเป็นตุ๊ด) จึงทำให้ในปีแรก ผมทำได้แค่แซวเธอไปวันๆ (นี่เหรอวะขี้อาย ^_^) คุยเป็นคำๆ ไปโดยที่ไม่ได้สนิทชิดเชื้อมากเท่าที่เพื่อนร่วมงานควรจะกระทำต่อกัน Read more…

จากความเดิมตอนที่แล้ว หลังจากที่เด็กหนุ่มที่โตเป็นผู้ใหญ่นั้นก็ได้เริ่ม ร่ายมนต์ เสกนั่น เสกนี่มาให้ดู เหาะเหิน เดินอากาศ หายตัว ชะแว๊บ!! ไป ชะแว๊บ!! มา บินไปบินมา พร้อมวิชาพลังทำลายสุดยอด วิทยายุทธ ปักษาร่อนลม จอมมารพันมือ วิหกแกว่งไกว เสือคาบดาบจับยันต์แปดทิศ ที่ได้ดัดแปลงเป็นสุดยอดวิทยายุทธเหนือเซียน เสร็จสิ้นลง ท่านเทพเซียนปรมมือป๊าบๆ อยู่ไกลๆ เนื่องจากชื่นชมในความสามารถ และได้ถือกำเนิด โคตรเซียน แห่งยุค นั้นแล้ว เด็กหนุ่มก็รออย่างใจจดจ่อ ว่าผลการตัดสินจะเป็นอย่างไร ผลลัพธ์ที่จะได้มาซึ่ง ที่นอนเมฆ นั้นจะมีหรือไม่ ก็ต้องรอเวลาว่าเมื่อครบ 1000 ปีแล้ว ตัวเด็กหนุ่มที่โตเป็นผู้ใหญ่ จะสามารถฟันฝ่าอุปสรรค เข้าถึงวิทยายุทธสุดยอดอย่างที่ท่านโคตรเซียนว่าไว้ และได้รับเมฆสีทองประจำกาย หรือที่นอนเมฆ มีอภิสิทธิ์ได้อาบน้ำใน สระมรกต มีชุดเซียนฝึกหัดใส่ ไม่ต้องมานั่งหั่นผักหั่นหมูทำซาลาเปาไส้หมูแดง ล้างจาน กวาดลานปูน ขัดส้วม รดน้ำ ตกแต่งต้นไม้ บลาๆ.. ฯลฯ ที่ถึงแม้จะชำนาญเหมือนไม่ต้องทำก็ได้ต่อไปทุกวันๆ นั้น เหมือนๆ ศิษย์พี่ ศิษย์น้องหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับท่านโคตรเซียน ท่านเทพเซียน และเหล่ามหาเทพทั้งหลายทั้งมวลในเวลานั้น จะตัดสิน Read more…

บ้าน แต่ละหลัง แยกกันอยู่แต่ละครอบครัว พี่มีครอบครัวกันทุกคนแล้ว แม่ก็แก่มากแล้วแถมยังเป็นโรคอะไรซักอย่างที่ผมไม่เข้าใจว่า ทำไมแม่ชอบหนีผมไปตอนวันเสาร์-อาทิตย์ทุกครั้ง และไปทีละนานๆ กว่าจะกลับก็เช้าอีกวัน เหตุการณ์นี้ผมเก็บเอาไปฝันตั้งแต่เข้ากรุงเทพใหม่ๆ เพราะเข้าใจว่าแม่ทิ้งผมไป จนจบ ปวช. ปี3 จึงเลิกฝัน แต่หลังจากวันที่ผมได้เข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรกับพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารีแล้ว 2 วัน พี่ก็มาบอกว่าแม่ป่วยเป็นมะเร็ง ระยะสุดท้ายแล้ว ผมนึกถึงวันที่แม่แต่งตัวด้วยเสื้อและผ้าถุงที่ผมซื้อให้ และมาร่วมงานรับปริญญาผมในวันนั้น ท่านไม่ได้ดูเหมือนคนป่วยเลย ผิวอิ่มเอิบ สวยมากในสายตาผม
สวยมากกว่าแฟนที่ผมพามาแนะนำท่าน สวยมากกว่าเพื่อนสาวอีกหลายๆ คนที่อยู่ในที่แห่งนั้นและใส่ชุดครุยพวกนั้น แน่นอนผมเข้าไปกอดพร้อมน้ำตาดีใจและกระซิบบอกกับท่านว่า ผมคว้าปริญญาให้ท่านได้แล้วนะ ท่านก็แค่ยิ้มและเขกหัวผมเบาๆ 1 ทีเท่านั้น นี่เหรอคนป่วย นี่เหรอ คนที่กำลังใกล้จะ… ผมเพิ่งเข้าใจว่า ที่แม่หนีผมไปหลายครั้งในตอนนั้น เพราะแม่ต้องไปรักษาที่ มอ. ซึ่งเป็นต่างจังหวัด และเท่าที่นับดูแล้ว แม่รักษามานานมาก แต่แล้วทำไม แม่ถึงยังไม่หาย ไอ้โรคห่านั่น มันไม่ยอมไปจากตัวแม่ มันยังอยู่ในตัวแม่

Read more…