สุดยอดกับเนื้อเรื่องในส่วนลึกของ DD Tower หาอ่านได้แล้ววันนี้ ดีดีทาวเวอร์

มองไปมองมา มีรถพังเหมือนโดนชน พวกเราเดินเข้าไปใกล้ๆ เก่งวิชิตรีบวิ่งเข้าไปดูเพราะคล้ายๆ ว่าไอ้รถเก๋งหน้าหักนั่นคือรถตัวเอง พอเข้าไปใกล้ถึงกับกรี๊ด เอ้ย ม่ายช่าย ถึงกับตะลึง มีสาวที่เคยนั่งแอบมองอยู่โต๊ะใกล้ๆ เข้ามาถามว่า พี่ๆ นี่ใช่รถพี่หรือเปล่า วิชิตชิงตอบก่อน ใช่ครับรถผมเอง ยังไม่ทันที่สาวคนเดิมจะบอก แฟนน้องสาวเค้าก็พูดสวนมาเลยว่า เนี่ยอ่ะครับ มีคนชนรถพี่แล้วเค้าก็ขับไปชนรถอีกหลายคันเลย รถเค้าจอดอยู่โน่น แต่คนขับ มันหนีไปแร้วมั้ง (เวร กรูนึกในใจ มรึงเห็นคนขับรถชนแบบนี้ แล้วยังยืนนิ่งรอให้มันวิ่งหนีไปเฉยๆ เนี่ยนะ) พอพวกเราวิ่งกันไปดูที่รถหวังจะหาไอ้คนขับ ปรากฏว่า มันหายไปแร้ว ไม่รู้ไปทางไหน เซ็งเป็ด

Related posts:

1. หฤหรรษ์ กับชั้นใต้ดิน DD Tower
2. ตกปลา ปลาไม่ให้ตก
3. เมื่อไหร่โลกจะแตก

No related posts.

Related posts:

1. The Settrade.com
2. Settrade.com เป็นอะไรที่…
3. ตกปลา ปลาไม่ให้ตก
4. กล้องถ่ายรูป กับหัวเตียนๆ
5. Webmaster Pantip

แหง๋ะ!!

แหวะ!!

.

.

.

และอีกหลายๆ คำ ที่คุ้นหู ที่เมื่อได้ยินทีไรก็จะนึกออกทุกที ว่า ใครเป็นคนพูด

น้องกลม ยัยกลม หรือ ไอ้กลม เป็นคนๆ เดียวกัน ย้อนหลังไปเมื่อ 3 ปีก่อนตอนที่น้องเค้าเข้ามาทำงานใหม่ๆ ผมแอบดีใจเพราะรู้ว่าเธอเป็นคนจังหวัดทางภาคเดียวกับบ้านเกิดของผม แต่เพราะหน้าที่การงาน และโต๊ะที่นั่ง รวมทั้งนิสัยส่วนตัวที่ไม่ค่อยชอบสุงสิงกะใครโดยเฉพาะผู้หญิง ของผมเอง(เพราะผมขี้อายนะเฟ้ย ไม่ใช่ผมเป็นตุ๊ด) จึงทำให้ในปีแรก ผมทำได้แค่แซวเธอไปวันๆ (นี่เหรอวะขี้อาย ^_^) คุยเป็นคำๆ ไปโดยที่ไม่ได้สนิทชิดเชื้อมากเท่าที่เพื่อนร่วมงานควรจะกระทำต่อกัน

คุณน้องกลม เธอเป็นคนร่าเริง คุยสนุก เข้ากับคนง่าย โดยเฉพาะคนที่อาวุโสกว่า เนื่องด้วยเธอเป็นคนน่ารักแจ่มใส เรียนรู้งานได้เร็ว พูดคุยดี เก่งไปทุกเรื่องล่ะมั้ง ผู้ใหญ่ในที่ทำงานจึงรู้สึกเอ็นดูเธอแทบจะทุกคน และในสายตาผมขณะนั้น มีความคิดว่า ไม่ควรจีบผู้หญิงคนนี้ เพราะเธอเก่งไปซะหมด ส่วนตัวผมน่ะเหรอ ขี้เกียจ มาสาย ไม่หล่อ และรู้แค่สิ่งที่เป็นหน้าที่ตัวเอง (จริงๆ ก็เหมือนกับน้องเค้า หรือคนทำงาน Office ทั่วไปนั่นแหละ แต่สิ่งที่ผมรับผิดชอบ ไม่โดดเด่นเหมือนงานที่เค้าดูแลเท่านั้นเอง ประมาณว่า งานที่เค้าดูแล เป็นงานหลักและตรงกับธุรกิจของบริษัทโดยตรง และเป็นหน้าเป็นตาบริษัท) ตัวผมเลยดูเหมือนไม่เก่งเท่าไหร่ ไม่รอบรู้งานหลายๆ ส่วนนอกจากงานตัวเองที่เชี่ยวชาญนิดหน่อย อีกอย่าง การมองคนจากมุมมองส่วนของผม และได้เห็นเธอมีความรอบรู้ในหน้าที่การงานหลายๆ ด้าน และในความรับผิดชอบของเธอนั้นยิ่งทำให้เธอ ดูเก่ง เลอเลิศ

โอ้โฮ ผมรึจะอาจเอื้อม สุดท้ายเลยตัดใจ เพื่อให้ตัวเองดูดี โดยไม่ต้องหาน้ำดื่มคริสตัลมาทำเท่ เลยยกเหตุผลว่า สมภาร ไม่ควรกินไก่วัด ฮาฮา

จนแล้วจนรอดก็ผ่านไปได้ 1 ปีเต็มๆ กับการบอกตัวเองว่า ไม่ควรเข้าไปยุ่งกับเธอผู้นั้น ซึ่งก็ทำได้และหันเหไปในทิศทางอื่น เป็นต้นว่า น้องใหม่คนอื่น แต่ก็ทำได้เพียงรู้สึกว่าสิ่งที่เลือกอยู่ เป็นเพียงแค่เพื่อนร่วมงานเท่านั้น สุดท้าย ไปๆ มาๆ น้องที่ผมสนิทด้วย กลับต้องลาออกไปซะงั้น เพราะโดนกลั่นแกล้ง เศร้า.. ทีนี้จะสนิทกะใครอีกล่ะเนี่ย

ปีใหม่ผ่านไปได้สองสามเดือน งานเริ่มเยอะขึ้น แผนกถูกขยายและรับพนักงานเพิ่มแทนคนที่ลาออก โต๊ะที่ผมนั่ง ต้องถูกยกให้กับแผนกที่ใหญ่กว่า และแน่นอน ผมจะได้ไปนั่งใกล้ชิดกับน้องกลมแน่ๆ ผมยิ้มในใจ และเหมือนสวรรค์จะล่วงรู้ความลับ โดยไม่ต้องสวดภาวนา วันต่อมาผมก็ได้ย้ายก้นงามๆ ของตัวเอง ฮาๆ เข้าไปใกล้ชิดกับคุณน้องกลมตามที่ตั้งใจ พี่ๆ แซวกันให้ควัก ว่าผมดีใจออกนอกหน้า แซวว่าจะต้องโดนกัด ว่าต้องหูชา ว่าต้องทำงานไม่ได้แน่ๆ (เพราะคุณน้องกลมเธอเป็นคนร่าเริง เข้ากับคนง่าย ช่างคุยช่างเจรจา ด้วยการพูดจนลิงหลับ) แต่ผมก็ดีใจ เพราะจะได้รู้จักเธอมากขึ้นแล้วทีนี้ และคนที่ผมจะไปนั่งข้างๆ ด้วยเธอไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าพี่ๆ เค้าแซวอะไรกัน

เมื่อเราสองคนได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น ได้รู้จักกันมากขึ้น เราก็ได้เรียนรู้อะไรๆ กันมากขึ้นด้วย ทั้งจากการพูดคุยเรื่องงาน เรื่องส่วนตัว และอื่นๆ จากที่ปีก่อนหน้านั้น ไม่ได้อะไรเลย แต่นับจากวันนี้ สิ่งดีๆ จะเข้ามาในชีวิต

พลันหัวใจผมก็หล่นวูบ เมื่อรู้ว่า เธอมีแฟนแล้ว……

จริงๆ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่ เพราะผมก็ระแคะระคายว่าเธอมีแฟนแล้วจริงๆ แหม ถึงผิวไม่ขาวเท่าสาวเหนือ หน้าตาไม่งามเท่าสาวเจแปน ตัวไม่เล็กเท่าเผ่าปิ๊กมี่ แต่ก็น่ารัก ที่สำคัญ เกิดโซนเดียวกับผม เนี่ย ผ่านมากี่ร้อนหนาวแล้ว จะรอดครองโสดก็คงไม่ใช่คนแล้วล่ะ คนเราต้องมีแฟน ดูตามถนนสิ สาวๆ ถึงหน้าตาดูไม่ดีเท่าน้องเค้า ก็ยังควงแฟนเดินเที่ยว แล้วน้องเค้าเป็นใคร ที่จะมีแฟนไม่ได้ จริงมะ..

เออจริง เพียงเท่านั้นความคิดก็เปลี่ยน เรารู้จักกันในฐานะเพื่อนร่วมงาน และเพื่อนที่รู้จักกันปกติเท่านั้น ผมไม่กล้าคิดอย่างอื่น เหมือนกลับไปเริ่มต้นใหม่ ผมเริ่มหาสิ่งที่ทำให้ผมรอดพ้นจากความคิดเดิม ใช่ สมภารไม่ควรกินไก่วัด ข้อความนี้ถูกนำมาใช้อีกเป็นครั้งที่ 2 และเนื่องจากได้รู้จักเพื่อนคนนึงจากเพื่อนอีกที แต่นานแล้ว และเธอก็น่ารักไม่แพ้กัน แต่ยังไม่เคยศึกษานิสัยใจคอ เท่านี้เป้าหมายใหม่ของผมคนนี้จึงเริ่มต้นขึ้น เพื่อทำให้สิ่งที่หลบอยู่ หลบเข้าซอกหลืบลงลึกไปอีกหน่อย สมภารไม่กินไก่วัด ย้ำเป็นครั้งที่สาม

ระยะเวลาที่ทำงานด้วยกัน เธอก็พูดถึงแฟนของเธอ ผมก็พูดถึงคนของผม ที่ยังไม่คบเป็นแฟนจริงจัง.

.

.

เรื่องนี้เขียนแล้วตรวจ เขียนแล้วนั่งอ่าน เขียนแล้วนั่งลบ หลายวันกว่าจะเรียบร้อย ซึ่งเมื่อคืน (วันที่ 3 มิถุนายน 2551) ก็ฝันถึงเธอ เหมือนกับว่าจะต้องจากกันจริงๆ
แล้วล่ะมั้ง ก็เลยฝันถึง หรือเพราะว่า เมื่อคืนนี้เป็นคืนสำคัญก็ไม่รู้สินะ ซึ่งก็ฝันแปลกๆ อีกด้วย คงเพราะความคิดถึงล่ะมั้ง

.

.

ในเวลาที่ทำงานด้วยกัน ได้รู้จักกัน ในเวลา 1 ปีเต็ม จนกระทั่งผ่านปีใหม่มาแค่ 1 เดือน เธอก็ได้ลาออกไปทำงานที่ใหม่ อาจเพราะเห็นว่าผมคิดเสียงดังไปหน่อย กับเรื่องที่ว่า สมภารไม่กินไก่วัด (ครั้งที่ 4) เราก็ได้พบกันน้อยลง และวันงานกีฬาสีนั่นเอง ทำให้ผมได้เจอเธออีกครั้ง และก่อนจากกันคราวนั้นเอง ผมก็รู้ว่าเธอก็ชอบผมเข้าแล้ว แต่ผมยังไม่มั่นใจ ต้องการพิสูจน์ให้แน่ใจ ซึ่งวันนั้นเองก็เป็นวันอกหักของผมกับสาวที่คบกันมาก่อนหน้านั้น และจากการดูท่าทางของเธอและสิ่งรอบข้างอื่นๆ ประกอบ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอมีใจให้ผมจริงหรือไม่นั้น ก็ทำมาอย่างต่อเนื่องจนกระทั่ง ถึงวันที่ผมต้องกลับต่างจังหวัดระยะยาว เพราะแม่ผมเสีย ด้วยโรคมะเร็งปากมดลูก จึงต้องห่างกับเธอไปซักระยะ ระหว่างนั้นก็ยังติดต่อกันบ่อยๆ รู้สึกว่าเธอเป็นคนน่ารักมากขึ้น ผมยิ่งชอบเธอและดูเหมือนเธอก็ชอบผมมากขึ้นด้วย อาจเพราะผมดูเหมือนเป็นคนกตัญญูล่ะมั้ง นี่ข้อสำคัญเลย และสิ่งที่เธอคอยพูดอ้อมๆ ถามโน่นถามนี่แต่เธอปิดบังความรู้สึกเธอไม่ได้หรอก ผมรู้ เพราะผมเก่ง ฮาๆ จึงทำให้ผมใจอ่อน ตัดสินใจตกลงที่จะไปเที่ยวต่างจังหวัด ด้วยกันเมื่อเธอเอ่ยปาก เพราะก่อนหน้านี้เธอเคยชวนหลายครั้งหลายหนแล้ว แต่ผมไม่แน่ใจในความรู้สึกของเธอที่คิดกับผม ว่าเป็นพี่ชาย หรือว่าอะไร แต่ตอนนี้รู้แล้ว และระหว่างที่พวกเราได้เที่ยวด้วยกันหลายวันนั้นดูเหมือนผมและเธอเองจะมีความสุขมากๆ แต่แสดงออกได้ไม่มาก เนื่องจากโรคกลัวผิดหวัง และบางสิ่ง ที่ยังคาใจผมอยู่ตลอดมา ซึ่งเป็นเรื่องส่วนตัวนิดหน่อย ทำให้ กล้าๆ กลัวๆ ที่ผมจะรักใครจริงจัง

หลังกลับจากการไปเที่ยวครานั้น ความเปลี่ยนแปลงก็เกิดขึ้นกับเราทั้งสองคน อย่างแรกที่เห็นชัดเจนก็คือ แฟนของเธอขอเธอแต่งงาน อย่างที่สองคือ เราสองคนมีความรู้สึกดีต่อกันมากขึ้นกว่าเดิม เธอย้ำเสมอว่าผมอาจไม่ได้ชอบเธอจริง เพียงแต่แค่สงสารเธอ เพราะเหตุผลของเธอที่ว่า เธออาจไม่ได้เป็นสาวสวย แต่เป็นแค่เด็กน่ารักนิดหน่อย ผมอาจขี้สงสารเด็กน่ารักนิดหน่อยอย่างเธอเฉยๆ เพราะความใกล้ชิดของเราสองอะไรเทือกนั้น ที่ผมฟังแล้วขำ แต่ผมก็ยืนยันว่าผมชอบเธอมาก่อนหน้านี้ และชอบมานานแล้ว ไม่รู้ว่าเธอจะเชื่อผมแค่ไหน แต่ผมก็บอกเธอไปแล้ว ว่าผมชอบเธอ

ความไม่แน่นอนของผม และความลังเลของผม ทำให้เธอกดดันในสิ่งที่แฟนของเธอขอ ใช่ แฟนเธอขอเธอแต่งงาน และกอปรกับความไม่แน่นอนของผมเองนั่นแหละ ทำให้เธอตัดสินใจเลือกไปในวินาทีนั้น ว่า เราสองคน ผมกับเธอ มาได้เท่านี้ อนาคตสำหรับเราสองคน มาได้เท่านี้ เส้นขนาน ที่ไม่มีทางบรรจบพบกัน เป็นรถไฟคนละสาย เธอตงลงแต่งงานกับแฟนเธอ เพราะเหตุผลเรื่องความเหมาะสม.. ส่วนเหตุผลในด้านความรัก มันเป็นไปไม่ได้เลย

เหลือเวลา 1 เดือนกระมังผมคิด ณ วันนั้นทันทีที่เธอบอกว่าเธอตัดสินใจเลือกที่จะแต่งงาน และก่อนถึงวันแต่งงาน เวลาแค่นี้ เราจะทำให้มันมีค่าที่สุดเท่าที่เราสองคนจะทำได้ด้วยความงดงามของการใช้ชีวิต เรียนรู้ ศึกษา รู้จัก ใช้เวลา และที่สำคัญ ไม่เสื่อมเสีย..

ผมมีความสุขมาก แต่ความสุขนั้นมีเวลาสั้นนัก ผมเชื่อว่าเธอก็มีความสุข อย่างน้อยๆ ที่สุด ผมก็ได้สอนให้เธอรู้ว่า ความรักเป็นยังไง รักที่งดงามและไม่เสียหาย รักพอๆ กับเท่าที่แม่รักลูก พ่อรักลูก พี่รักน้อง เพื่อนรักเพื่อน แฟนรักแฟน และ เรารักกัน เธอบอกว่า หลังจากงานแต่งงานเสร็จสิ้นลง เธอจะต้องไปอยู่บ้านเจ้าบ่าว คงไม่ได้ติดต่อกันอีก…

วินาทีสุดท้าย เธอส่งของขวัญมาให้ผ่านเพื่อนของเธอ ผมเปิดซองออกดู มีน้ำหอมกลิ่นที่ผมบอกว่าผมชอบ ตอนที่ผมได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวเธอยามอยู่ใกล้กัน ซึ่งผมคุ้นจมูก และของชำร่วยสามห่อ ที่แปะสติ๊กเกอร์งานแต่งงานของเธอกับแฟนของเธอ ผมอ่านแล้วน้ำตาซึม ทำได้เท่านี้เอง ผมไม่ได้ไปงานแต่งงานเธอด้วยซ้ำ เราจากกันด้วยดี ซึ่งดีที่สุดแล้ว….สำหรับเราสองคน

ในงานแต่งงาน เธอวานเพื่อนให้ส่ง mms รูปเจ้าสาวมาให้ ผมดูรูปแล้วพูดเบาๆ ว่า เธอน่ารักมากกว่าเดิม ในชุดเจ้าสาวชุดสีขาวนั้น หน้าตาเธอยิ้มแย้มดี

.

.

เมื่อคืน (วันที่ 3 มิถุนายน 2551) ผมฝันถึงเธอ เหมือนกับว่าจะต้องจากกันจริงๆ แล้วล่ะมั้ง ก็เลยฝันถึง หรือเพราะว่า เป็นคืนสำคัญก็ไม่รู้สินะ ซึ่งก็ฝันแปลกๆ อีกด้วย คงเพราะความคิดถึงล่ะมั้ง ผมลุกขึ้นเปลี่ยนผ้าปูเตียงใหม่ เอาของชำร่วยแขวนไว้ในที่ๆ เห็นได้ชัด ขวดน้ำหอมเอาไว้หัวเตียงใต้หมอน เพื่อให้กลิ่นทั้ง 4 อย่าง คงอยู่ในห้องผมตลอดไป

จนกว่าวันเวลา

จะพรากกลิ่นหอมนั้น

ให้เลือนจางหาย

ไปเอง

Related posts:

1. เทพเซียน ผู้สับสน
2. จากใจ…ไปสู่รถไฟของเธอ
3. ภูกระดึงทัวร์ (ตอนจบ)
4. ภูกระดึงทัวร์ (ตอนแรก)

หาอ่านเรื่องเต็มได้จาก โคตรเซียน แห่งยุค ได้จากบทความข้างล่าง

วันเวลาผ่านไป ไวเหมือนโกหก ณ วันแสงตะวันกับแสงจันทร์สาดกระทบกันดังวิ๊ง ๆ ก็มาถึง 1000 ปี กับ 100 วัน การประกาศว่า สิ่งที่เด็กหนุ่มที่โตเป็นผู้ใหญ่แล้วนั้น ยื่นข้อเสนอแก่โคตรเซียนและเทพเซียนนั้น จะเป็นอย่างไร เด็กหนุ่มใจเต้นตูมๆ นอนไม่หลับไปหลายคืน แต่วันนี้แหละ สิ่งที่อัดอั้นอยู่ในอก ก็จะได้รู้กันเสียที ว่า จะเป็นผู้กอง นายหมู่ จ่า หรือผู้หมวด…

ณ ลานปูนที่กวาดอยู่ทุกวัน ท่านเทพเซียน และโคตรเซียน รออยู่แล้ว พร้อมคัมภีร์วิทยายุทธ 3-4 แผ่น ทันทีที่เห็นคัมภีร์จากในมือของเทพเซียน เด็กหนุ่มก็รับรู้ด้วยญาณโดยทันทีว่า นั่นคือ เคล็ดวิชาที่เค้าหมั่นฝึกปรือและสำเร็จแล้วนั่นเอง และยังมีเคล็ดวิชาที่แตกต่างกันอีกหลายอย่างเรียงรายกันไปตามลำดับ บรรยากาศเงียบสงัด เหมือนกับอยู่ในป่าช้าอันรกฎัช ไร้แม้แต่เสียงนกกา หรือหรีดหริ่งเรไร อากาศรอบตัวชื้น แฉะ และอับ ทั้งๆ ที่อยู่บนลานกว้างกลางหุบเขาที่แสนจะเย็นสบายแท้ๆ มองไปรอบๆ ไร้ซึ่งผู้คนและสิ่งมีชีวิตโดยสิ้นเชิง แม้แต่เสียงน้ำหยดจากหินย้อยตรงปากถ้ำที่อยู่ ก็แทบจะไม่ได้ยินเสียงกระทบกันของผิวน้ำ มือเท้าเด็กหนุ่มเย็นเฉียบ ซีดจางพอๆ กับใบหน้า ราวกับว่าทั้งตัวจะโดนแช่แข็งอยู่ในธารน้ำแข็งมาซักร้อยปี

“เธอมีเจตนาอะไรที่ทำแบบนี้?”

“??????? & ????”

นั่นคือเสียงแรกที่ได้ยิน หลังจากเวลาที่เหมือนหยุดนิ่งลงชั่วขณะ มันเป็นคลื่นเสียงเบาๆ พอได้ยิน ซึ่งปลายเสียงมาจากท่านเทพเซียนนั่นเอง เด็กหนุ่มได้แต่งงงวย ซักพักท่านโคตรเซียนก็เอ่ยตามมาว่า “เธอต้องการที่จะปรับระดับความสบายใช่หรือเปล่า ถึงต้องทำแบบนี้?”

เด็กหนุ่มนิ่งงันชั่วครู่ ก่อนเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทางเกรงกลัวเหมือนกับตนเองกำลังโดนพญา มัจจุราชเงื้อมดาบจะฟาดฟันเสียให้ตาย “กระผมไม่ได้ต้องการอะไรจากท่านเซียน เพียงแต่กระผมเองต้องการความเป็นธรรม เนื่องจากงานที่กระผมทำนั้น มีหลายส่วน ทั้งหั่นผักหั่นหมูทำซาลาเปาไส้หมูแดง ล้างจาน กวาดลานปูน ขัดส้วม รดน้ำ ตกแต่งต้นไม้ บลาๆ.. ฯลฯ อีกทั้งยังมีงานหลายอย่างจากท่านเซียนด้านมืดอีกซึ่งไม่ได้เอ่ยถึงแต่คราวก่อน ทั้งหมดนี้มันมากมายจนหากเปรียบเทียบกับศิษย์พี่หรือศิษย์น้องคนอื่น ของพวกเค้า จิ๊บจ๊อยกระจี๊ดริด แต่พวกเค้ากลับได้อาบน้ำจากสระศักดิ์สิทธิ์ ได้นอนบนเมฆอันนุ่มนิ่มอบอุ่น แต่กระผมมีเพียงผ้าห่มฝางเก่าๆ จากที่ได้รับเมื่อร้อยปีก่อน และตอนนี้มันก็เก่า และขาดมากแล้ว” หลังจากร่ายมายาว ในใจก็คิดว่า ตนเองนั้นคงได้กระทำการใดๆ อย่างผิดมหันต์ คล้ายมิอาจจะอภัยให้ได้ เพราะสีหน้าท่าทางของท่านเซียนทั้งสอง ต่างจากที่เห็นในวันก่อนๆ โดยสิ้นเชิง น่าแปลก ณ ที่แห่งนี้ ซึ่งเป็นสถานที่เดียวกัน กลุ่มคนเดียวกัน สิ่งแวดล้อมเดียวกัน บรรยากาศเดียวกัน ต่างกันเพียงแค่ วันและเวลาเท่านั้น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เด็กหนุ่มครุ่นคิด และพยายามหาสาเหตุของความผิดพลาดทั้งหมด แต่ยิ่งนึก ก็ยิ่งอึดอัด ในบรรยากาศรอบตัว และสีหน้าที่แสดงท่าทางไม่ยี่หระของโคตรเซียน และที่กำลังยิ้มเป็นปลื้มของเทพเซียนอยู่นั้น

“งั้นที่ทำมาทั้งหมดก็อยากจะปรับระดับความสบาย เพราะหากไม่ใช่ แล้วมีเหตุผลอะไร” โคตรเซียนเอ่ยถามหลังจากเด็กหนุ่มพูดจบ

“ส่วนเรื่องงาน ฉันเห็นว่าฉันให้เธอทำแค่ซาลาเปาอย่างเดียวนี่ แล้วงานอื่นซึ่งไม่เกี่ยวกัน และไม่ได้สั่ง เธอไปหาเรื่องรับงานเขามาเอง แล้วจะมาเรียกร้องอะไรอีก เธอรู้มั้ย การที่เธอไปแสดงโชว์ปาหี่ให้เทพเซียนดู มันน่าตลกมาก ทั้งๆ ที่เธอควรจะปรึกษาฉันก่อน” ท่านโคตรเซียนพูดไม่หยุดปาก “แล้วยังจะมีป้ายประกาศอีก เธอแอบเขียนป้ายประกาศผ่านไปทางแมวศักดิ์สิทธิ์ ไปหาเทพเซียน เกี่ยวกับเรื่องของฉันโดยตรง โดยที่ฉันไม่รู้ หมายความว่ายังไง เธอมีจุดประสงค์สิ่งใด หากไม่ใช่ระดับความสบาย” เด็กหนุ่มได้แต่อึ้ง พูดไม่ออก ใช่ ก่อนหน้านั้น 600 ปีก่อน ตัวเค้าเองได้เขียนเกี่ยวกับข้อเสนอ และเหตุผลที่ทำไมถึงไม่ผ่านโคตรเซียน ซึ่งเป็นผู้ดูแลโดยตรงก่อน แต่กลับที่จะส่งผ่านโดยใช้แมวศักดิ์สิทธิ์ ถึงเทพเซียนโดยตรง ก่อนหันไปมองหน้าเทพเซียนอย่างกับจะถามอะไรบางอย่าง แต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ย..

“จริงๆ แล้วเราได้ตรวจสอบดูแล้วนะจ๊ะ ว่าวิทยายุทธเหล่านี้ ที่เธอทำได้และความสามารถอื่นๆ นั้นเนี่ย ท่านเซียนจากหลายๆ สำนักที่เป็นเพื่อนเซียนด้วยกัน เค้าสรุปตรงกันว่า มันธรรมดามั๊ก มาก..กก จ๊ะ” ท่านเทพเซียนเอ่ยมาเบาๆ

“ใช่ ฉันก็ลองสอบถามไปยังเซียนด้านสว่างจากหุบเขาใกล้เคียง รวมทั้งให้เค้าประเมินผลงานของเธอดูแล้วเนี่ย ระดับนี้ เด็กๆ เค้าทำกัน และฉันถือว่ามันพื้นๆ ส่วนงานอื่นๆ ที่ทำ ฉันไม่รับรู้ เนื่องจากเธอเองที่หาเรื่องใส่ตัว ไปยอมรับงานอื่นนอกเหนือจากที่ฉันสั่ง และมันไม่ได้ผ่านมาทางฉัน อีกอย่าง งานที่เธอทำก็ใช่ว่าจะถูกต้องพันเปอร์เซ็นต์ ทุกวันนี้ก็ยังมีที่ผิดที่ฉันยังต้องคายทิ้ง เกี่ยวกับซาลาเปาไส้หมูแดงของเธอ” ท่านโคตรเซียนพูดต่อ

“นี่แสดงว่ายังมีเวลาเหลือเฟือ ที่สามารถรับงานของคนอื่นมาทำได้ ก็แสดงว่าไม่ได้ทำความลำบากอะไรให้หนักหนา ถึงจะต้องมาเรียกร้องสิทธิ เพิ่มระดับความสบาย”

เด็กหนุ่มอ้าปากหวอ แต่ก็ต้องค่อยๆ หุบปากที่อ้านั้นลงช้าๆ พร้อมก้มหน้านั่งนิ่ง สิ่งที่ได้ยินได้ฟังมานั้น ไม่ผิดพลาดแม้แต่น้อยเลย แต่ที่ผิดพลาดแต่ต้น ก็คือตัวเขานั่นเอง ด้วยความเป็นคนซื่อตรง ใจดีเอื้อเฟื้อ ขยันหมั่นเพียร ตั้งใจทำทุกอย่างที่ได้รับมาอย่างดี และเข้าใจไปเองว่า ทุกส่วนงานที่ทำ คือหน้าที่โดยตรง โดยหวังว่าซักวันผลกรรมที่ก่อ จะย้อนกลับมาหา ให้ได้เจอแต่สิ่งดีๆ บ้าง แต่สุดท้ายแล้ว กรรมชั่วด้านมืด กลับแห่แหนกันมาจากทั่วทุกสารทิศ จนบดบังทำให้กลายเป็นคนโง่เง่า เบาปัญญา หน้ามืดตามัวเสียแล้วสิ้น.. แทบตั้งตัวไม่ติด คิดมากจนลืมที่จะพูดอะไรออกไป

“และอีกอย่างนึง สำนักของเรา ทุกๆ หนึ่งร้อยปีจะปรับความสบายให้กับศิษยานุศิษย์ทุกคน และเธอ หากเทียบเป็นเปอร์เซ็นต์ ก็ดูเหมือนว่าจะได้รับความสบายมากกว่าศิษย์พี่ ศิษย์น้องคนอื่นๆ ด้วยซ้ำ เธอคิดเป็นไหม Def คิดเป็นเปอร์เซ็นต์น่ะ” โคตรเซียนเอ่ยเสียงดัง เด็กหนุ่มจึงพูดเสียงอ่อยว่า “ผมไม่เคยคิดมาก่อนครับ และอาจคิดไม่เป็น เนื่องจากไม่ได้สนใจมากนัก” ทันทีที่พูดจบ โคตรเซียนก็หัวเราะหึๆ และพูดพึมพัมพอได้ยินกันถ้วนหน้าว่า “หึหึหึ ถ้าอย่างนั้น Logic ของเธอก็ต่ำเต็มที ศิษย์คนอื่นเค้าคิดกันเป็นจริงเป็นจัง แต่เธอกลับไม่รู้เรื่องอะไรเลย โดยที่ไม่ได้ดูอะไรให้ดีก่อนแล้วจะมาเรียกร้องความสบาย รู้มั้ย ที่เพิ่มระดับให้ทุกๆ ร้อยปีนั่น ก็ถือว่าเยอะกว่าคนอื่นแล้วนะ ลองคิดเองดูบ้าง ว่า Def ของเธอมันกี่เปอร์เซ็นต์เข้าไปแล้ว” โคตรเซียนพูดต่อว่า “ดูอย่าง ศิษย์ร่วมห้องเธอก่อนนั้น สิ เค้าคิดละเอียดยิบๆ ทำไมไม่หัดใส่ใจบ้าง Logic ต่ำแบบนี้วัดความสามารถได้เลยนะ”

“จริงๆ ตั้งแต่สมัยเทพเซียนองค์ก่อน หากเราสองคนตกลงกันว่าเราจะไม่รับเธอเข้าสำนัก ก็มีสิทธ์ที่จะทำได้ ถ้าหากจะทำ” โคตรเซียนพูด เทพเซียนซึ่งบัดนี้ได้กลายเป็นเซียนผู้เย็นชาไปแล้วเสริมอีกว่า “อึ่ม เพราะฉะนั้น ทางเราจึงเห็นแล้วว่า สิ่งที่เธอทำนั้น ไม่ใช่ Skill พิเศษอะไรนักหนา อีกทั้งความสามารถเธอ ณ ที่แห่งนี้ ก็ไม่ได้ต้องใช้วิทยายุทธการทำลายโดยตรง และเราทั้งสองเล็งเห็นถึงความสำคัญส่วนนี้ หากเธออยากจะปรับระดับความสะบายที่เพิ่มขึ้น ตรงสายวิชาการทำลายโดยตรง เราแนะนำว่า เธอควรลงเขาไปหาสำนักใหม่ จะไปในวันรุ่ง หรือวันไหนก็ได้ เราอนุญาติ เพราะหากอยู่ที่นี่ เธออาจไม่ได้รับความสบายเหมือนศิษย์คนอื่นๆ ที่เค้าอยู่กันมานานกว่าเธอหลายพันปีนัก” เทพเซียนกล่าวต่ออีกว่า “ส่วนเรื่อง Logic เธอสมควรมีบ้างนะ เพราะหากไม่สนใจกับมันเลย จะกลายเป็นว่า เธอไม่มีประสิทธิภาพในด้านวิทยายุทธ และอีกอย่าง ฤดูกาลหน้าที่จะมาถึงไม่กี่วันนี้เราจะมีศิษย์เพิ่มอีก 1 คน ซึ่งจะมาทำงานในส่วนของเธอ ไม่ใช่สิ จะมาทำงานในระดับสูงกว่าเธอ เกี่ยวกับด้านการคิดค้น วิเคราะห์ เผยแพร่ เพื่อให้สำนักเรามีชื่อเสียงโด่งดังกว่าที่เป็นอยู่ ฯลฯ ซึ่งเราก็เห็นว่า เธอไม่มีความสามารถตรงส่วนนี้ เราจึงต้องหาศิษย์มาช่วยเธออีกแรง แต่ระดับความสบายอาจสูงกว่าเธอหลายเท่าเนื่องจากเค้าเชี่ยวชาญโดยเฉพาะ อ่อ อีกอย่างที่สำคัญเกือบลืมไป เราตกลงกันแล้วว่า อีก 500-600 วัน ที่เราขอท่านเง็กเซียนปรับปรุงหุบเขาแห่งนี้ เธออาจจะไม่ต้องทำงานบางส่วน เช่นกวาดหลังคา ตัดกิ่งไม้ ใบไม้ หรือแม้แต่เก็บขยะไปทิ้ง เพราะเมื่อเข้าฤดูหนาว หลายสิ่งหลายอย่างจะเข้าสู่สมดุล งานหลักๆ ของเธออาจจะลดลง ซึ่งก็จะตรงกับที่เธอตั้งใจแต่แรก ว่าระดับความสบายของเธอมันสมควรแล้ว”

เด็กหนุ่มคิดในใจว่า ใช่สินะ เมื่อร้อยปีก่อนเทพเซียนอุตส่าห์เหาะไปขอเง็กเซียน เพื่อที่จะขอปรับหุบเขาให้มีความสะดวกสะบายเพิ่มขึ้น หากพลทหารที่รับหน้าที่จากเง็กเซียนถูกส่งตัวมาถึงทุกอย่างสามารถจัดการได้ภายในเพลงยุทธเดียว ซึ่งถ้าคิดลึกๆ แล้วนี่อาจเป็นผลงานที่เห็นชัดเจนที่สุด หากว่าเจ้าของผลงานจะยื่นข้อเสนอก็สามารถปรับระดับเป็นมหาเทพเลยก็ยังได้ แล้วแบบนี้ ศิษย์ที่เคยทำงานอย่างเรา เพื่อที่จะเฝ้ารอถ่ายทอดวิทยายุทธอันสูงส่ง จะโดนลดงานหลักที่ต้องทำซาลาเปา กวาดลานปูน และอีกอื่นๆ ที่ดันเสือกรับงานเค้ามาเอง ก็อาจต้องปล่อยงานหลายๆ ส่วนไปให้ศิษย์พี่คนอื่นๆ ทำเหมือนแต่แรกเริ่มเดิมที ที่พวกเขาก็ทำอยู่ก่อนแล้ว ใช่เลย ตามแบบฉบับของความจริงที่ว่า การที่จะให้ใครซักคนลงจากเขา คือการทำให้ใครคนนั้นรู้ตัวว่าไร้ความสามารถ และไม่สมควรแก่การอยู่ต่อ เพราะการอยู่นั่นหมายถึงต้องเปลืองทรัพยากรอีกหลายอย่าง และระดับความสบายที่ท่านเซียนทั้งสองหมายถึงเป็นนัยมาทั้งหมดนั้น จะจริงหรือไม่จริงมิอาจหยั่งรู้ ที่แน่ๆ ส่วนของระดับความสบายที่เราสะสมไว้นั้นเองตั้งแต่เริ่มนับ 100 ปี ครานั้น หากไม่สูญหายไปไหน ก็ต้องตกทอดไปที่อื่น ไม่ตกไปยังศิษย์พี่ ก็โคตรเซียนรับไว้เอง หรืออาจจะเป็นส่วนของศิษย์ที่จะมาใหม่เร็วๆ นี้ก็เป็นได้

หากแต่สวรรค์ ช่างไร้น้ำใจยิ่งนัก เป็นเซียนแท้ๆ กลับกระทำการเยี่ยงนี้ 200 วันก่อนเอ่ยอย่าง 100 วันผ่านมากลับเอ่ยอีกอย่าง ความลำบากที่ผ่านมาแค่บอกว่าตอบแทนสาสมแล้ว สิ่งตอบแทนนั่นมันคือเมื่อร้อยปีก่อนมิใช่ฤา แล้วส่วนนอกเหนือที่เราลำบากแทบตายในร้อยปีหลังนั่นล่ะ กลับกลายเป็นความโง่เขลาเบาปัญญาของเราเอง กระนั้นหรือ เราโง่เขลาตั้งแต่แรกที่ขึ้นมาจนสุดยอดเขานี่ ความเมตตาปราณีอยู่ที่ใด ความเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ น้ำใจเสือกมีเอง หรือนี่คือการทดสอบผ่านด่านแห่งเซียนนั่นเล่า หรือนี่คือหนทางที่จะนำไปสู่ที่นอนเมฆอันอ่อนนุ่มกระมัง สระศักดิ์สิทธิ์เอ๋ย ผู้ที่จะได้อาบน้ำจากท่านนั้น ควรที่จะผ่านการทดสอบนี้ไปหรือไร เยี่ยงใดกันแน่ สวรรค์…

.

สุดท้ายแล้ว ที่สุดเด็กหนุ่มเอง ถึงแม้วันนี้จะโตเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว แต่ดูท่าว่ายังอ่อนหัดนัก ใช่แล้ว เซียนก็คือเซียน ไม่ว่าจะเทพเซียน โคตรเซียน หรือแม้แต่ศิษย์พี่ที่เป็นเซียนฝึกหัด วิทยายุทธของเรา ต่างกันราวฟ้าเหว ณ วันนี้ได้เข้าใจลึกซึ้งแล้ว หมดกำลังใจและหมดแรง พร้อมจำจากใจลา แต่ขอเวลาก่อน ด้วยจากผ้าห่มฟางฝืนเก่านี้ คือค่าน้ำใจจากท่านเซียนทั้งสอง ผ้าห่มฟางผืนนี้ คือสิ่งแลกเปลี่ยนกับความมุมานะทุ่มเท และผ้าห่มฟางผืนนี้ ซึ่งได้มาแต่ร้อยปีก่อน บัดนี้ ถึงจะสึกหรอขาดวิ่นไปบางส่วน ก็ยังพอให้คลายหนาวได้ แต่ไม่อาจช่วยอะไรได้เลย หากต้องพาร่างกายอันบอบช้ำลงจากเขาไป หาก ณ วันนี้ เจ็บปวดแสนสาหัส หากแต่วันหน้า ฟ้าคงเป็นใจให้เรา บรรลุเข้าถึงขั้นเซียน ได้ครอบครองห้องเมฆ อาบน้ำศักดิ์สิทธิ์เย็นใจจาก สระมรกต ที่นิ่งสงบรอเซียนเกิดใหม่ไปชำระล้างตัว ไม่ต้องทนทุกข์กับการใช้วิทยายุทธห่วยๆ สร้างซาลาเปาไส้หมูแดงแย่ๆ ไม่ต้องมานั่งหั่นผักหั่นหมู ล้างจาน กวาดลานปูน ขัดส้วม รดน้ำ ตกแต่งต้นไม้ บลาๆ.. ฯลฯ ต่อไปอีกแล้ว แต่ที่ทำได้ตอนนี้ ก็คงรอเวลา ฤดูกาลเปลี่ยนแปลง หุบเขาเปลี่ยนผัน ถ้าโชคดี คงได้น้ำใจเล็กๆ จากเซียนทั้งหลาย ทั้งเทพเซียน ทั้งโคตรเซียน ช่วยเหลือบริจาคผ้าห่มฟางผืนใหม่ ถึงครานั้น คงมีแรงสู้ มีสิ่งห่อหุ้มกาย ลุกเดินลงจากเขาได้อย่างภาคภูมิ

Related posts:

1. โคตรเซียนแห่งยุค
2. เปิดตำนานโคตรเซียน ชะเลียตีนแดงๆ
3. เรื่องของผีผี
4. The Settrade.com
5. ตกปลา ปลาไม่ให้ตก

กูรู้นะ ว่ายังมีคนจากพันทิพย์เข้าเว็บกูอยู่ทุกวันๆ เพราะกูทำ reference เอาไว้ แต่ก็นะ มันห้ามพวกเหี้ยนี้ไม่ได้ เพราะงั้น กูก็เลยเขียนด่าแม่งไป เผื่อว่าซักวัน
ไอ้ความที่กูด่าพวกมัน มันจะไปถึงหูคนอย่าง webmaster ไอ้ตัวที่แบนกูเข้าซักวัน ที่ต้องเอ่ยชื่อเว็บมันเพราะขัดไม่ได้และเท้าความเป็นมาก่อนเผื่อใครซักคนจะเข้ามาอ่านแล้ว งง กับสิ่งที่เกิดขึ้น แล้วมาหาว่ากูโรคจิต เป็นควยอะไร

เรื่องก็ประมาณนั้น การเถียงกันซึ่งกูเองก็เป็นคนโง่ฟิสิกส์อยู่ด้วย มันเลยเป็นสิ่งที่แบบว่า กูซึ่งไม่รู้อะไร ไปเถียงกับ คนในนั้นซึ่งคิดว่าตัวเองคือเทพมาจุติ (แต่มีหลายคนก็คุยดี อันนี้ไม่ด่าแต่ก็ไม่ชมเว้ย) และกูก็แพ้ในด้านข้อมูล ที่เป็นทฤษฎี และทำให้ ไขว้เขว เซ เป็นคนเมา เอียงไปเอียงมา กะเท่เร่อยู่อย่างนั้น ไม่รู้จะเอียงไปข้างไหน เพราะหนึ่งข้างที่เอียงไว้แต่แรก มันเห็นๆ กันอยู่ว่าได้ผลแน่แท้จริง แต่ไม่มีข้อมูลและอ้างอิงอะไรไม่ได้ สิ่งที่ได้มาก็จากเว็บขายของ และจากการสัมผัสรับรู้จริงๆ จังๆ เกี่ยวกับผลของมัน แต่อีกข้างหนึ่ง กูเอียงเพราะไอ้ทฤษฎี ม.4 (ซึ่งกูไม่ได้เรียนสายสามัญมา) กูเลยไม่รู้ในข้อมูล และแอบหลงเข้าใจไปว่ามันคงเป็นแบบนั้นจริงๆ เพราะไอ้ Placebo Effect แท้ๆ

มันเลยทำให้กูสองจิตสองใจ เกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่แม่งด่ากูมาก หาว่ากูโง่ แล้วอ้างอิงทฤษฎีในการใช้งานของไอ้ placebo ที่ว่านั้น แล้วยกตัวอย่างหมาๆ ว่าให้กูลองกับน้ำเปล่าก็ได้ผล ในขณะนั้น จำนวนเงินที่กูต้องเสียไปกับอาหารเสริมตัวนี้ ซึ่งแน่นอน กูต้องกตัญญู ไม่บอกใครว่ากูซื้อมา และจ่ายเอง ซึ่งมันก็แพงโขอยู่ แต่ไม่ถึงกับขัดสนจนแดกเกลือแทนเข้า เพราะกูยังมีเงินนั่งวินมอเตอร์ไซต์ไปทำงานวันละ 40 ได้ทั้งเดือน แต่อยากจะประหยัดไว้บ้าง มันเลยทำให้อาการเอียงกระเท่เร่ กลับกลายเป็นการเอียงแบบมีหลักการของไอ้พวกนั้น ทำให้กูต้องลดปริมาณสิ่งที่แต่เดิมได้ทำนั้นเสียใหม่ เพื่อทดสอบด้วยความอยากรู้และไม่อยากโดนหาว่า โง่ โดยสิ่งที่คิดนี้อาจจะเป็นสิ่งที่ไม่คุ้มกับเสีย เพราะค่าของมันคือชีวิตคนๆ นึง แต่หากว่ามันผิดพลาด กูก็ไม่โทษใครหรอก ต้องโทษตัวกูเองนั่นแหละ

สิ่งที่ได้รับจากการ เชื่อ ในอะไรก็ช่าง ผลคือคนที่กูรักสุดชีวิต ต้องมีอาการของโรคกำเริบหนักถึงขนาด กล้ามเนื้อแข็ง กรามค้าง ทำให้อ้าปากไม่ได้ แต่พอเจอหมอ หมอกลับบอกว่า มันเป็นผลของโรคที่เป็นนั่นแหละ มันกำเริบเสิบสานขึ้นเรื่อยมา มันทะลักเข้ามาในอวัยวะสำคัญๆ เกือบหมดแล้ว ไม่เกี่ยวกับการหยุดให้ยา (อาหารเสริม) ตัวนี้ จนกูก็ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว จากกรามที่ค้างอ้าปากพูดไม่ได้กินอะไรไม่ได้ กูต้องตัดสินใจครั้งสุดท้าย ไม่เชื่อพวกมึงแล้ว แม่งสัตว์ๆ ไม่เชื่อหมอ ไม่เชื่ออะไรทั้งนั้น เชื่ออย่างเดียวว่า คนของกูต้องอ้าปากได้ พูดได้ และต้องกินอาหารได้ ไม่ต้องเจาะคอหรือให้อาหารทางสายยาง พวกมึงต้องทำให้กูต้องลดยาให้กับคนที่กูรักมากมายแล้วผลเป็นแบบนี้ กูไม่น่าเชื่อมันแต่แรกเลย กูเลยปรับขนาดยาหรืออาหารเสริมตัวนี้เข้าไปอีก 1 เท่า และเท่ากับว่ากูต้องให้ไอ้ตัวนี้ สดๆ ไม่มีการผสมเจือจางใดๆ ทั้งนั้น หยดเข้าปากคนป่วย หลังจากลดปริมาณการให้ไปมากถึง 4 วันเพื่อเหตุผลเหี้ยๆ ทันทีที่หยดยาไปประมาณ 10 นาที ปากที่แข็ง กล้ามเนื้อที่ว่าเกร็งๆ ผ่อนคลายได้ดี คุยได้แล้ว กินอาหารได้บ้างนิดหน่อย เพราะอ้าปากได้แล้ว เผยอปากได้แล้ว แต่ยังลุกไม่ได้ นอนอย่างเดียว จะเป็นเพราะห่าเหี้ยอะไรก็ช่างมัน หรือเป็นอาการก่อนที่จะไปจากโลกนี้หรืออะไรก็ช่างหัวมัน หยดสดๆ แบบนั้นไป 1 วันต่อเนื่อง 10 นาทีหยดๆ จนยาหมด และซื้อต่อไม่ทัน เพราะลืมนึกไปว่ายาจะหมด ไม่ทันได้ดูมัวแต่อยู่พยาบาลคนป่วย พอกลับมาว่าจะสั่งยาชุดใหม่ไปให้ ยังไม่ทันไร ผ่านไปเพียงแค่ 4 วันก็เข้าห้อง icu และสุดท้าย ก็จากโลกนี้ไปด้วยอาการสงบ

ไม่โทษใครและไม่มีใครผิด ทุกฝ่ายทำเต็มที่แล้ว แต่ด้วยอาการของโรคและอยู่ในระยะร้ายแรงสุด ซักวันก็ต้องจากไปอยู่ดี ส่วนเรื่องพิสูจน์สรรพคุณของไอ้อาหารเสริมหรือยาตัวนั้น ก็จบ ไม่มีข้อสรุป นอกจากสิ่งที่พบเห็นและได้เจอ ต่อให้มันไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ก็ถือว่า ทำดีที่สุดแล้ว ถึงแม้ว่าทุกสิ่งที่ให้กับท่าน จะไม่เอ่ยบอกก่อน แต่ก็คิดว่า ท่านที่อยู่บนสวรรค์ ณ ตอนนี้ คงรับรู้ได้ถึงความคิดที่มี

จากวันนั้น วันที่กูคิดว่าโลกนี้สดใสน่าอยู่ ถึงวันนี้ กลับกลายเป็นสีเทา สีน้ำตาล และสีดำๆ แม้ตอนท่านจากไป 1 วัน กูห่มผ้าเหลืองเพื่อให้เข้าถึงธรรม แต่พอสึกมา
มันก็เหมือนเดิม แต่สิ่งที่เคยกลัวๆ ทั้งหลายทั้งปวงก่อนช่วงเวลาหักเหนั้น บัดนี้ มันมลายหายสิ้นแล้วซึ่งเหตุและผลของความกลัวทั้งหลาย และจนบัดนี้ ตัวกูเอง เรียกได้ว่า ความกลัว อยู่ลึกเกินกว่าที่จะมีอิทธิพลในชีวิตอีกแล้ว และสิ่งที่กลัวสุดๆ อย่างหนึ่ง ในหลายๆ อย่าง ก็คือสิ่งที่มองไม่เห็นที่เรียกว่า ผี หรือวิญญาณนี่เอง อันเป็นที่มาของเรื่องนี้ เพราะหลังจากปลดผ้าเหลืองให้ท่านอาจารย์ไป ใจก็ว่างเปล่า อาจเป็นเพราะระหว่างอยู่ในร่มกาสาวพัตรนั้น อยากเจอใครคนนึง ตั้งแต่ 6 โมงถึง 4 ทุ่มเดินจรงกรมแผ่เมตตา ตี 3 ถึงตี 4 ตื่นมานั่งสมาธิ อ่านหนังสือธรรมะและสวดมนต์ 6 โมงบิณฑบาตร ซึ่งทำในเงียบสงบและรับรองผลว่า ผีเข้ามานั่งเป็นเพื่อนได้แน่นอน ทำแบบนี้ (เว้นเดินบิณฑบาตรวันสุดท้าย) อยู่ 5 วัน ก็ไม่เคยได้เจอและรับรู้ถึงวิญญาณ สัมพเวสีทั้งหลาย และท่านที่อยากเจอท่านนั้น เพราะหากว่าเจอก็จะได้ถามสารทุกข์สุกดิบ และได้บอกในสิ่งที่อยากจะบอกก่อนหน้าที่ยังไม่ได้บอก แต่ก็ไร้วี่แวว อาจเป็นเพราะว่า สิ่งที่มองไม่เห็นจะไม่มาเจอในระหว่างนี้ งั้นหากว่าไม่ได้ครองผ้าเหลืองล่ะ จะมาเจอกันมั้ย?

หลังจากวันสึก ก็ยังทำเหมือนเดิม 4 ทุ่มถึง ตี 3 ก็ยังรอ รอแล้วรอเล่า บางวันนอนหลับจนลืมรอ ผ่านมา 19 วัน ไม่มีแม้แต่จะฝันเห็น (ทำไมคนอื่นๆ ที่ใกล้ชิดถึงบอกว่า เคยเจอเคยเห็นได้กลิ่นธูป ฯลฯ) ก่อนวันหักเหในวันนั้น ถึงแม้ว่าสิ่งที่มองไม่เห็นนั้นจะทำให้กลัวสุดชีวิต แต่ก็ยังไม่เคยเจอเหมือนกัน ทั้งรูป รส กลิ่น เสียง และสัมผัส ถึงวิญญาณที่เร่ร่อนเหล่านั้น แต่กลัว ยังหาเหตุผลอยู่เลยว่า กลัวทำไม ถึงตอนนี้สิ่งที่เป็นคำตอบก็ยังไม่บรรลุ เหมือนกับเป็น กล่อง ที่ว่างๆ ไม่มีแม้แต่อากาศ ไม่มีอะไรเลย ไม่มีแม้แต่กล่องนั้น มีแค่หลุมอากาศ ที่ไม่มีแม้แต่อากาศมั้ง นั่นคือคำตอบของเรื่องนี้กระมัง

สรุปว่าทุกวันนี้ ไม่กลัว และอยากเจอด้วยซ้ำ แต่อาการขนลุกก็ยังมีอยู่ แต่อยากเจอ จะมาในรูปไหนก็ช่าง กะว่าจะถามซักหน่อยว่า เป็นยังไงบ้าง รู้จักท่านผู้นั้นหรือเปล่า
เค้าสบายดีมั้ย เค้าเป็นยังไง อยากได้อะไรบ้าง จะได้ส่งไปให้ แล้วหากว่า ใครเคยเจอ ก็ช่วยบอกกล่าวด้วยว่า เจ้าของเว็บนี้อยากเจอ อยากพูดคุย อยากสอบถามเรื่องราวของใครคนหนึ่งที่เค้าไม่อยู่บนโลกนี้แล้ว จากปากของสิ่งที่เรียกว่า วิญญาณ หรือผี ที่แท้จริง เท่านั้น

.

.

เพราะต่อไปนี้ หากข้อมูลที่ได้ยิน มาจากปากของวิญญาณจริงๆ และได้รับรู้หมดสิ้นแล้ว ก็ไม่ต้องไปเชื่อไอ้คนที่มันปัญญาอ่อนในห้องหว้ากออีก ส่วนหลักฐานที่ห้องนั้นมันต้องการนักต้องการหนาในทุกๆ เรื่อง (เน้นบทวิจัย) ก็จะฝากเหล่าวิญญาณเหล่านั้นไปด้วยว่า…

ถ้ามึงอยากได้ ก็ให้ตามไปเอากับวิญญาณที่ไปส่งข่าวเค้าเองนั่นแหละ…ดีที่สุด

ไอ้เหี้ย..ยย

Related posts:

1. Webmaster Pantip
2. เทพเซียน ผู้สับสน
3. โคตรเซียนแห่งยุค
4. The Settrade.com
5. เปิดตำนานโคตรเซียน ชะเลียตีนแดงๆ

มีกูและพวกผู้ชายบางคนนี่แหละ ที่ทำให้ส่วนที่มันตักคืนกระติกไปและเอากำไรจากพวกข้าวน้อยๆ คืนมา เพราะกูและพวกนี้ต้อง “เพิ่มข้าวเท่านั้น” แต่เพิ่มยังไงแม่งก็ยังไม่ค่อยจะอิ่ม (กูกระเพาะมารซะด้วยสิ) ซึ่งถ้าวัดกันด้วยปริมาณที่แม่ค้าตักคืน กับส่วนที่พวกกูกินเพิ่ม ก็ยังถือว่าพวกแม่ค้า มันได้กำไร และราคาก็ 25 บาทเท่ากัน

แต่วันนี้ และก่อนหน้านี้มา 4-5 วันแล้ว แม่งคิดกูและพวกที่ยืนรอเพิ่มข้าว เป็น 30 บาท เฮ้ย..ยย แม่งทำกันได้ยังไงวะ กูสั่งข้าวปกติทุกวัน เพิ่มข้าว กับข้าวสองอย่าง แม่งคิดกู 30 บาทตลอดเลย ส่วนไอ้พวกไม่เพิ่มข้าว และไอ้พวกขอข้าว น้อยๆ มันก็ยังคงคิด 25 บาทเท่าเดิม มีแต่พวกกูที่ขอเพิ่มข้าว มันคิด 30 บาท แม่ง อะไรวะ แค่เพิ่มข้าวมานิดนึง ครึ่งทัพพีที่มันใช้ตัก แต่ราคาแม่ง 5 บาทเลยเหรอวะ

แบบนี้กูขอซื้อข้าวเปล่าป้าร้านข้างๆ ยังได้เยอะกว่าเลย แต่ไอ้ร้านห่านี่แม่ง พอใส่แกงใส่กับข้าว 2 อย่าง แม่งลดปริมาณข้าวกูไปเหลือแค่ไม่ถึงครึ่งทัพพีด้วยซ้ำจากที่เท่ากับร้านป้าข้างๆ นั่น

แม่งเอาเปรียบกันชัดๆ จะหาว่าน้ำมันแพง พ่อแม่งตายห่า กูไม่เห็นว่ามันจะหุงข้าวด้วยน้ำมันเบนซินหรือดีเซลล์ตรงไหน แถมราคา LPG มันก็ไม่ได้สูงขนาดราคาข้าวพวกมันที่เก็บกับพวกกูเลย สาด…ดด ผัก เนื้อ ไก่ หมู ล้วนแต่ราคายังคงที่ทั้งนั้น ห่าลาก แต่ก่อนก็คิดนะ ว่าไอ้พวกที่ขายข้าวให้คนกินเนี่ย มันคงได้บุญเยอะแหละ เพราะคนที่มาซื้อกินกับมันต้องเป็นพวกหิวโหย แล้วมันก็ได้สิ่งที่ต้องการ เติมเต็มความหิวให้คนทั่วไป และคิดราคายุติธรรม ไม่เอารัดเอาเปรียบลูกค้า คงได้บุญมากกว่าพวกขายเสื้อผ้าหรืออะไรทั้งหลาย

แต่

แต่กูกลับคิดผิดแน่ๆ เพราะถ้าไอ้พวกแม่ค้าขายข้าวบางร้าน แม่งคิดแต่จะหากำไรใส่ตัวด้วยการขูดเลือดขูดเนื้อขายข้าวราคาแพงสัดๆ แล้วก็ไม่ค่อยอร่อย แต่ไม่มีร้านให้เลือกกินเท่าไหร่จำใจซื้อกิน มันต้องตกนรกหมกไหม้ กูจะถือซะว่า กูกินของมึง กูจ่ายเงินมึงและส่วนบุญกุศลที่มึงทำกับข้าวให้กิน ก็จะทดแทนด้วยส่วนต่างที่พวกมึงต้องขูดเลือดเนื้อกูไปเพิ่มนั่นแหละ เท่ากับว่า พวกมึงไม่มีบุญคุญอะไรกับกูแล้ว บุญคุณและอะไรทั้งหลายนั้น ก็คงจบสิ้นกันในการซื้อกับข้าวแค่ครั้งหนึ่งครั้งใดนั้นแหละ ต่อไปชาติหน้าคงไม่ต้องมาเจอกันอีก

ถ้าเลือกได้กูก็ไม่อยากกินหรอกไอ้ข้าวแพงๆ กับแกงห่วยๆ ซ้ำๆ 2 วันเปลี่ยนทีนึงอ่ะ แต่แม่งไม่ค่อยจะมีอะไรกินเท่าไหร่ จะให้กูเปลี่ยนไปกินแซนวิส เบอร์เกอร์ มันก็ไม่อิ่ม

มีหลายหนที่กูไม่สนใจเดินหนีมันไปต่อให้เรียกกูก็ไม่หัน เดินมาซื้อข้าวไข่เจียวหมูสับของป้าร้านข้างๆ ยังอิ่มกว่า เสียแต่ว่ากินทุกวันมันก็เบื่อ และป้าก็พิถีพิถันทำไข่เจียวหมูสับของแกนานไปหน่อย กูอยากจะอุดหนุนบ่อยๆ นั่นแหละ แต่เบื่อที่ต้องกินทุกวัน ใครจะไปกินได้ทุกวันกันเล่า บ้าเปล่า

ถ้าเป็นไปได้กูก็ไม่อยากจะกินอะไรแม่งเลย สาด แต่มันเป็นไปไม่ได้ ยังไงก็ต้องกินเพื่อประทังความหิวแล้วก็หาพลังงานใส่เพื่อที่จะมีชีวิตอยู่ใช้กรรมในหน้าที่นั่นแหละ

แม่ง..งง ต่อไปกูจะเปลี่ยนร้านกิน เงินแค่ไม่กี่บาทกูมีปัญญาจ่าย แต่กูไม่อยากจะจ่ายให้กับไอ้พวกขี้โกงพวกนี้ ต่อให้จ่ายแค่บาทเดียวก็ไม่อยากจะจ่ายให้มันหรอก ไอ้พวกนี้มันเห็นความลำบากของคนเป็นเครื่องมือหากินหาผลประโยชน์ให้ตัวเอง ขอให้มันตกนรก โดนต้มในกระทะทองแดงแล้วราดด้วยน้ำแกงหนามงิ้วพริกขี้หนูแสบร้อนให้เข็ด

แม่งเสือกขายแพงขึ้นทุกวัน

Related posts:

1. เทพเซียน ผู้สับสน
2. The Settrade.com
3. รถติดเซ็งโคตร
4. โคตรเซียนแห่งยุค
5. ตกปลา ปลาไม่ให้ตก

อยู่ไปอยู่มา แม่งขึ้น 4.50 สาดเอ้ย ขึ้นที 2 บาทเหี้ยๆ (กูอาจจำผิดก็ได้ว่ามันขึ้นมา 4.50 บาท) อยู่มาไม่นานแม่งขึ้นอีกเป็น 5.50 เออ คราวนี้อ้างน้ำมันแพง จะไม่ให้บ่นได้ยังไง แม่ง ไอ้พวกอเมริกันดันคิดที่จะไปยึดประเทศเค้านี่หว่า อ้างโน่นอ้างนี่เป็นไงล่ะ ก่อนที่มันจะไปยึด ก็โดนบอมตึกแฝดไปแล้วเป็นไง ช๊อคเลย แต่ความซวยคงตกมายังชาวโลกนั่นแหละ แม่งพวกนี้ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง วันๆ คอยแต่จะฮุบประเทศอยู่นั่นแหละไม่รู้มันจะขึ้นสวรรค์กันหรือไงถ้าโลกนี้กลายเป็นของมันคนเดียว เบื่อไอ้พวกโลภมาก กลับมาเรื่องค่ารถ มาวันนี้มันขึ้นอีกแล้ว กลายเป็น 8.50 เออ สบายดิ กูเห็นรถบางคัน มันยังติด NGV หรา แต่ปากยื่นปากยาว คนอื่นขึ้นได้กูก็ขอขึ้นมั่งดิวะ สาดดดดด มึงติด NGV แต่อ้างน้ำมันแพง น้ำมันเตี่ยมึงดิ ลิตรละไม่ถึง 20 แล้วยังมีหน้ามาขึ้นค่าน้ำมัน

นี่กูก็ต้องหาเช้ากินค่ำ เงินเดือนก็เท่าเดิม แต่พวกมึงอ้างไม่มีกำไร สัตว์เอ้ย รถเมล์วิ่งทีนึง คนขึ้นวันละเป็นพันคน เก็บคนละ 5 บาทก็ยังพอค่าน้ำมันเลย วิ่งไปกลับวันละ 4 เที่ยวมันจะเปลืองค่าน้ำมันขนาดไหนกันวะ ขนาดรถเก๋งที่กูใช้ วิ่งไปกลับ มาเลเซีย กรุงเทพ เติม 5,000 นี่มึงยังได้ค่าโดยสารมาหักค่าน้ำมันอีก กำไรตั้งเท่าไหร่ แล้วมาอ้างขาดทุนเส็งเคร็งจริงๆ ว่ะ

เมืองไทยแม่งห่วย จะเชิดหน้าชูตาได้ยังไงวะ ก็ในเมื่อผู้บริหารมันก็กินกันจนพุงกาง กินตั้งแต่ ระดับล่าง จนระดับบน

เหมือนในนิทานแหละที่มันว่า รัฐบาลทำหูไปนาตาไปไร่ นายทุนก็กดขี่ชนชั้นแรงงาน ประชาชนก็เป็นใบ้เพราะพูดอะไรไม่ออก อนาคตของชาติก็จมอยู่ในกองขี้

นิทานมีอยู่ว่า

หนูน้อยคนหนึ่งถามพ่อว่า “พ่อฮับ การเมืองคืออะไรฮับ” คุณพ่อใจดีตอบว่า “พ่ออธิบายง่ายๆ อย่างนี้ดีกว่า คือ พ่อเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว หนูต้องเรียกพ่อว่า ทุนนิยม ส่วนแม่เป็นคนจัดการเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ก็ต้องเรียกแม่ว่ารัฐบาล เราสองคนมีหน้าที่ดูแลความต้องการของลูก เพราะฉะนั้น เราจะเรียกลูกว่า ประชาชน ส่วนพี่เลี้ยงของหนูเรามองว่าเธอเป็นชนชั้นผู้ใช้แรงงาน

สำหรับน้องชายของลูก เราจะเรียกเขาว่าอนาคต เอาละ ลองเก็บไปคิดดูว่าหนูเขาใจหรือเปล่า

คืนนั้นหนูน้อยเข้านอนพลางคิดถึงคำพูดของคนเป็นพ่อ กลางดึกพ่อหนูได้ยินเสียงน้องร้องจ้า ก็เลยย่องเข้าไปดูเห็นขี้กองโตเต็มผ้าอ้อม พ่อหนูเดินไปห้องพ่อแม่ แต่กลับเจอมามี้นอนกรนคร่อกฟี้ๆ เดินไปห้องพี่เลี้ยง ปรากฏว่าประตูติดล็อก เขย่งมองในรูกุญแจ ก็เห็นภาพบิดากำลังเล่นจ้ำจี้กับพี่เลี้ยงเข้าเต็มตา หนูน้อยเลยล้มเลิกความพยายาม แล้วกลับไปนอนคลุมโปงตามเดิม เช้าวันต่อมาหนูน้อยเดินไปหาพ่อบอกเสียงขรึมว่า

“พ่อครับ ตอนนี้ผมเข้าใจคอนเซ็ปต์การเมืองแล้วละครับ” พ่อก็สงสัยถามว่า
“เหรอลูก ไหนบอกพ่อซิ…ลูกคิดว่าการเมืองคืออะไร” คุณพ่อตัวดีซักไซ้..
คุณลูกตอบฉะฉาน “การเมืองก็เป็นเรื่องประมาณว่า

ขณะที่ทุนนิยมกำลังกดขี่ชนชั้นแรงงาน
รัฐบาลก็หลับคุดคู้ไม่รู้ไม่เห็น
ด้านประชาชนก็ถูกละเลยไม่ได้รับความสนใจ
ส่วนอนาคตของชาติก็จมอยู่ในกองขี้ ไงครับ”

จบ…

ตอนนี้ไม่รู้ค่ารถเท่าไหร่แล้ว พอดีมีตังก์ซื้อรถมาขับได้สมใจแล้ว ช่างมาน ไอ้รถเมล์ แล้วมึงเสือกอะไรมาอ่านเรื่องที่กูบ่นวะ สัตว์ ไอ้เหี้ย..

Related posts:

1. รถไฟ (คว้า) ฟ้า BTS
2. Messenger Part II
3. Automobile
4. เมื่อไหร่โลกจะแตก
5. กลอน valentine’s day แบบบ้านๆ ภาษาอังกฤษไม่ต้อง

ทั้งหมดนี้คือปราชญ์ของผม เพระเหตุว่าน้องสาวสุดที่รัก บังเอิญให้หนังสือเล่มนี้มาอ่าน เพราะเธอชอบแนวการถ่ายทอดเรื่องราวของนักเขียนคนหนึ่ง คือคุณนิ้วกลม จะนิ้วไหนที่กลมผมไม่อาจทราบได้ เอาเป็นว่าผมอ่านแล้วก็ได้ข้อคิดหลายข้อในการนำมาใช้ชีวิตและทำให้คิดถึงเรื่องราวหลายๆ เรื่อง รวมทั้งเรื่องของคนที่ให้หนังสือมาอ่าน ขอออกตัวก่อนว่าถ้าหากเธอบังเอิญเปิดเข้ามาอ่าน ก็อย่าเพิ่งคิดไปไกล เพราะเรื่องนี้ไม่ใช่การบ่น แต่เป็นการบอกกล่าวให้ได้ฟัง ตามแบบฉบับคนเล่าความ ไม่ใช่การบ่นก่นด่าเหมือนก่อนเก่าที่แล้วมา

สิ่งเดียวที่อยากจะบอกก็คือ “เราอยู่ภายใต้ฟ้าและดวงดาวเดียวกัน แค่นึกถึงก็ได้เจอกันแล้ว อย่างน้อยก็ในฝัน”

คล้ายๆ ความหมายของเพลง Imagine ของจอร์น เลนนอน เผื่อเธออาจจะลืมไปว่าผมได้พูดอะไรมากมายเอาไว้ให้เธอได้ฟัง ก็เลยไม่ลืมที่จะคั่นหนังสือไว้ในหน้านั้น เพื่อที่จะได้เห็นประโยคในเพลงที่ว่า “You may say I’m a dreamer, but I’m not the only one.” และส่งเพลง Forever Love ของ X-Japan ให้เธอไปฟังด้วยอีกเพลง

เพราะเราไม่รู้ว่า อนาคตจะเป็นอย่างไร ตั้งแต่อ่านหนังสือเล่มนี้ ผมชอบพูดเกี่ยวกับรถไฟบ่อยๆ แม้หนังสือจะเป็นแค่ถ้อยคำธรรมดาๆ ไม่หรูหรา อ่านง่าย ถ้อยคำแบบบ้านๆ ที่ทำให้คนอ่านเข้าใจเรื่องราวได้ง่าย โดยไม่ต้องไปแปลความหมายให้ปวดหัวเหมือนอย่างนักเขียนหลายๆ คนจากหนังสือหลายๆ เล่ม จะว่าไปหนังสือเล่มนี้ก็เป็นแค่เรื่องเล่าธรรมดาๆ จากผู้เขียนก็เท่านั้นเอง แต่ก็นั่นแหละ หากอ่านไปหลายๆ บทหลายๆ ตอน ที่สะท้อนความคิดของผู้เขียนที่สอดแทรกเนื้อหาและทัศนคติของตัวเองที่มีอยู่ ถ่ายทอดลงในตัวหนังสือบนหน้ากระดาษ จากหลายๆ บท หลายๆ ตอน หนึ่งในนั้นก็คือปราชญ์
เพราะมันจะต้องมีซักตอนหรือซักย่อหน้าหรือซักประโยคในหนังสือเล่มนั้น สามารถจูนคลื่นสมองที่วิ่งสะเปะสะปะ ให้หยุดนิ่งและรู้แจ้งเห็นจริงโดยทันที ฉันใดก็ฉันนั้น และเร็วเท่าความคิด แค่มีสมาธิ คนเราก็สามารถตรัสรู้ในบางเรื่องได้โดยไม่ต้องถือศีลปฏิบัติธรรมให้ยุ่งยาก หากแต่คนบางคน ยังไม่ยอมหยุดนิ่ง ก็แค่นั้นเอง

หากนับคนที่เดินสวนกันไปมา คุณเคยนับไหมว่ามีซักกี่คน และกี่คนนั้น จะมีใครบ้างไหมที่จะเจอกับคุณเป็นครั้งที่สอง จากคนที่เคยเดินสวนกันไปแล้ว

หากแต่การเดินผ่านไปโดยไร้การพูดคุย คนเหล่านั้นก็อาจจะไม่ได้ถูกกำหนดมาให้ได้รู้จักกัน เหมือนรถไฟที่วิ่งผ่านมา แล้วก็ผ่านเลยไปไม่มีแม้แต่จะหยุด หรือรอให้เราเปลี่ยนขบวน ทั้งๆ ที่ใจเรานั้นก็อยากจะขึ้นขบวนนั้นใจแทบขาด หรือคนที่นั่งมากับเราในขบวนเดียวกัน ได้รู้จักกัน มอบสิ่งดีๆ ให้แก่กัน หรือทำร้ายจิตใจซึ่งกันและกัน แต่จู่ๆ เค้าก็ลุกเดินออกไป เพื่อต่อขบวนต่อไปซะงั้น ขบวนรถไฟที่วิ่งไปในมุมองศาต่างกัน แต่ละคนมีสถานีใกล้ไกลต่างกัน เส้นทางเดินรถ และสถานีแต่ละแห่ง ที่ทำให้ใครต่อใครได้มาขึ้นขบวนเดียวกันนั้น เส้นทางบางเส้นทางหรือขบวนรถบางขบวนก็อาจหยุดเดินหรือประสบอุบัติเหตุทำให้คนบนรถต้องหล่นหรือล้มหายตายจากไป หรือต้องเปลี่ยนขบวนและหักเหเส้นทางไปอีกทางหนึ่งเรื่อยๆ พวกเค้าเหล่านี้ก็ล้วนเดินตามชะตาชีวิตที่มีใครบางคนขีดไว้ น่าจะเป็นคนขับรถไฟก็ได้

ในหนังสือบอกทำนองว่า เคยพลาดรถไฟเที่ยวไหนบ้าง แต่ผมคิดว่า รถไฟเที่ยวนี้ของผมถึงปลายทางมันจะต้องย้อนกลับมาที่เก่า แต่ผมก็ดีใจ ที่ได้ขึ้นรถเที่ยวนี้ เพราะอย่างน้อย ผมก็ได้มีโอกาสนำพาคนที่น่ารักที่สุด ส่งถึงปลายทางของเค้า ปลายทาง ที่เป็นรถไฟอีกสายซึ่งจะเป็นของเค้าคนเดียว ส่วนในขบวนรถสายนั้น จะมีใครอยู่บ้าง ปลายทางไปที่ไหน ผมก็ไม่อาจจะรู้ได้

แต่สิ่งที่รู้แน่ๆ ก็คือ ระหว่างทางที่เราอยู่บนรถนั้น

เราไม่ได้หลับหรือนั่งเฉยๆ เพื่อให้เวลามันผ่านไปโดยไม่มีความหมาย ก่อนที่รถไฟขบวนนั้น จะถึงปลายทางของมัน…

จบแล้ว จบเอาดื้อๆ งี้แหละ 55+

Related posts:

1. รถติดเซ็งโคตร
2. Automobile
3. ด้วยความคิดถึง
4. ตกปลา ปลาไม่ให้ตก
5. หอยลาย และผัดหอยลาย

ครั้งก่อนที่จำได้ เทวดาสั่งให้หาขวานทองคำ แหม่ ไอ้ผมอ่ะพอจะหาได้หรอก ซึ่งวิธีประกอบขวานนั้นอ่ะ ก็ยังพอที่จะรู้บ้าง แต่ไม่มาก เนื่องจากยังไม่เชี่ยวชาญในการประกอบอุปกรณ์เหล่านี้ ทุกๆ วันได้แต่นั่งผัดหมี่กินไปวัดๆ ใช้มีด ส้อม พร้า มากสุดก็แค่อีโต้ ยังไม่เคยจับขวานมาก่อน แต่จะว่าไป คงไม่ยากเท่าไหร่ เทวดาสั่งเร่งมือให้แล้วเสร็จภายในเวลาอึดใจ แต่ผ่านไป 2 วันโคตรเซียนเพิ่งจะมาสั่งให้ทำ ซะงั้น ใครจะไปทำทันฟะ พยายามหาไม้หาทองอยู่นาน ผ่านไปค่อนวัน เทวดาโกรธจัด สั่งมานานแล้วแต่ทำไมของยังไม่ได้ ฝนก็ตก จะเอาขวานที่ไหนไปฟาดไอ้เห้ เอ้ย ฟาดเมฆขลา สร้างสายฟ้าแลบเล่า อารมณ์โกรธจัดส่งสารสายฟ้าแลบแปล๊บๆ มายังโคตรเซียน ได้ผล โคตรเซียนตูดแดงร้อนแทบนั่งไม่ติด กระนั้นเลยตามเหตุสมควร ต้องมาเล้งศิษย์เป็นแน่แท้ สุดท้ายศิษย์บอกไม่สามารถประกอบเสร็จสมบูรณ์ได้ เนื่องจากขาดความรู้ (เพราะไอ้คุณมรึงไม่เคยถ่ายทอดให้รู้เลยน่ะสิ) เสร็จแล้วก็ส่งขวานทองด้ามไม้ให้โคตรเซียนไป

ผ่านไปไม่กี่อึดใจ สารตอบกลับจากเทวดา ซึ่งในนั้นยังมีสารที่โคตรเซียนส่งไปแต่แรกรวมอยู่ด้วย ได้ใจความว่า ศิษย์มันโง่เง่า ไม่เอาไหน แถมขี้เกียจสันหลังยาว วันๆ ไม่ทำอะไร ได้แต่นั่งผัดหมี่ และเนื่องจากศิษย์ไม่มีความรู้ความสามารถที่จะประกอบขวานให้ท่านเทวดาได้ กระผมรองเจ้าสำนัก (ก็ไอ้โคตรเซียนนั่นแหละ เพราะเดี๋ยวนี้มันขึ้นเป็นรองแล้ว เนื่องจากเซียนคู่แข่งถูกเตะปลิวว่อนหล่นเขาไปนานแล้ว) จะขอทำเอง ได้โปรดขอเวลาอีกชั่วอึดใจ

พระเจ้าช่วยกล้วยทอด คุณรู้ไหม ความเก่งกาจของโคตรเซียน ท่านรู้แล้วจะหนาว แทนที่จะทำเอง กลับเอาขวานที่ศิษย์สร้างไม่เสร็จนั้น เสกนิดเสกหน่อย ขวานทั้งดุ้นกลายเป็นทองชุบ แล้วก็ยื่นให้เทวดาไปใช้งานได้ทันท่วงที

อุแหม่…

อีโธ่ ถ้วยถัง กะละมัง หม้อ ไห ถ้ามรึงบอกแบบนี้กรูทำให้เสร็จนานแล้ว ไม่ต้องถูกมรึงด่าหรอก แถมไม่ต้องโดนด่าประจานให้เหล่าเทวาสาไถได้ฟังด้วย เพราะวิธีที่ท่านทำ มันช่างประหลาดโดยแท้ ความดีความชอบจากศิษย์ กลับกลายเป็นผลงาน (ห่วยๆ) ของท่าน แล้วโยนความหายนะให้ศิษย์ มิน่าเล่า ท่านถึงได้เป็นเซียนในเวลาอันสั้น เยี่ยงนี้นี่เอง

สุดท้าย ไอ้ขวานปลอมๆ มันก็ใช้งานไม่ได้ผล ต้องลำบากศิษย์คอยมานั่งซ่อมอยู่บ่อยๆ จนบัดนี้ ก็ยังไม่เห็นมันจะสมบูรณ์ซักที ฟาด 2 ที เสียไป 2 วัน ซ่อมมันทุกวัน (เซ็งเป็ด เพราะคนซ่อม ไม่ใช่เซียน)

ยังไม่จบ ล่าสุดยังมีเรื่องที่เหล่าเทวดามาขอดูหลักสูตรการฝึกของบรรดาเซียนทั้งหลาย ว่าเป็นยังไง ทั้งๆ ที่หลักสูตรพวกนี้เป็นความลับของสวรรค์ ยากที่จะเปิดเผยให้เซียนหรือเทวาทั่วไปได้รับรู้ โคตรเซียนก็จัดแจง ชวนเหล่าบรรดาเทวดาสาธุ ทั้งหลายทั้งปวง เข้ามาลองทดสอบ

ฮาๆๆ อยากจะรู้ว่า บรรดาเง็กเซียน จะว่าอย่างไรกับการกระทำเยี่ยงนี้ ส่วนผมนั้น สิ้นศตวรรษนี้ จะขอลงเขาไม่ขอยุ่งเกี่ยวกับพวกเซียนๆ อีกเลย

สาธุ

Related posts:

1. โคตรเซียนแห่งยุค
2. เทพเซียน ผู้สับสน
3. เรื่องของผีผี
4. บ้าน…ตอนจบ
5. บ้าน…