เว็บบ่น รำพึงรำพัน

สืบเนื่องมาจาก แต่ก่อนเคยจ่าย 2.50 บาท โหยไม่กี่ปีเอง อย่าเสือกหาว่ากูแก่เพราะต่อให้มึงอายุ 18 ก็เคยนั่งรถเมล์ราคา 2.50 บาท ใช่เด่ะ แต่ก่อนน้ำมันเสือกถูกแทบจะซื้อมารถน้ำต้นไม้แทนน้ำประปาได้เลย ถ้าติดที่ต้นไม้มันไม่กินน้ำมันเหมือนรถบางยี่ห้อ แต่นั่นแหละ ความสุขไหนเลยเท่าการขึ้นรถเมล์แล้วต้องห้อยโหยโห หนุกหนาน

อยู่ไปอยู่มา แม่งขึ้น 4.50 สาดเอ้ย ขึ้นที 2 บาทเหี้ยๆ (กูอาจจำผิดก็ได้ว่ามันขึ้นมา 4.50 บาท) อยู่มาไม่นานแม่งขึ้นอีกเป็น 5.50 เออ คราวนี้อ้างน้ำมันแพง จะไม่ให้บ่นได้ยังไง แม่ง ไอ้พวกอเมริกันดันคิดที่จะไปยึดประเทศเค้านี่หว่า อ้างโน่นอ้างนี่เป็นไงล่ะ ก่อนที่มันจะไปยึด ก็โดนบอมตึกแฝดไปแล้วเป็นไง ช๊อคเลย แต่ความซวยคงตกมายังชาวโลกนั่นแหละ แม่งพวกนี้ทำอะไรไม่คิดหน้าคิดหลัง วันๆ คอยแต่จะฮุบประเทศอยู่นั่นแหละไม่รู้มันจะขึ้นสวรรค์กันหรือไงถ้าโลกนี้กลายเป็นของมันคนเดียว เบื่อไอ้พวกโลภมาก กลับมาเรื่องค่ารถ มาวันนี้มันขึ้นอีกแล้ว กลายเป็น 8.50 เออ สบายดิ กูเห็นรถบางคัน มันยังติด NGV หรา แต่ปากยื่นปากยาว คนอื่นขึ้นได้กูก็ขอขึ้นมั่งดิวะ สาดดดดด มึงติด NGV แต่อ้างน้ำมันแพง น้ำมันเตี่ยมึงดิ ลิตรละไม่ถึง 20 แล้วยังมีหน้ามาขึ้นค่าน้ำมัน

นี่กูก็ต้องหาเช้ากินค่ำ เงินเดือนก็เท่าเดิม แต่พวกมึงอ้างไม่มีกำไร สัตว์เอ้ย รถเมล์วิ่งทีนึง คนขึ้นวันละเป็นพันคน เก็บคนละ 5 บาทก็ยังพอค่าน้ำมันเลย วิ่งไปกลับวันละ 4 เที่ยวมันจะเปลืองค่าน้ำมันขนาดไหนกันวะ ขนาดรถเก๋งที่กูใช้ วิ่งไปกลับ มาเลเซีย กรุงเทพ เติม 5,000 นี่มึงยังได้ค่าโดยสารมาหักค่าน้ำมันอีก กำไรตั้งเท่าไหร่ แล้วมาอ้างขาดทุนเส็งเคร็งจริงๆ ว่ะ

เมืองไทยแม่งห่วย จะเชิดหน้าชูตาได้ยังไงวะ ก็ในเมื่อผู้บริหารมันก็กินกันจนพุงกาง กินตั้งแต่ ระดับล่าง จนระดับบน

เหมือนในนิทานแหละที่มันว่า รัฐบาลทำหูไปนาตาไปไร่ นายทุนก็กดขี่ชนชั้นแรงงาน ประชาชนก็เป็นใบ้เพราะพูดอะไรไม่ออก อนาคตของชาติก็จมอยู่ในกองขี้

นิทานมีอยู่ว่า

หนูน้อยคนหนึ่งถามพ่อว่า “พ่อฮับ การเมืองคืออะไรฮับ” คุณพ่อใจดีตอบว่า “พ่ออธิบายง่ายๆ อย่างนี้ดีกว่า คือ พ่อเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว หนูต้องเรียกพ่อว่า ทุนนิยม ส่วนแม่เป็นคนจัดการเรื่องเงิน ๆ ทอง ๆ ก็ต้องเรียกแม่ว่ารัฐบาล เราสองคนมีหน้าที่ดูแลความต้องการของลูก เพราะฉะนั้น เราจะเรียกลูกว่า ประชาชน ส่วนพี่เลี้ยงของหนูเรามองว่าเธอเป็นชนชั้นผู้ใช้แรงงาน

สำหรับน้องชายของลูก เราจะเรียกเขาว่าอนาคต เอาละ ลองเก็บไปคิดดูว่าหนูเขาใจหรือเปล่า

คืนนั้นหนูน้อยเข้านอนพลางคิดถึงคำพูดของคนเป็นพ่อ กลางดึกพ่อหนูได้ยินเสียงน้องร้องจ้า ก็เลยย่องเข้าไปดูเห็นขี้กองโตเต็มผ้าอ้อม พ่อหนูเดินไปห้องพ่อแม่ แต่กลับเจอมามี้นอนกรนคร่อกฟี้ๆ เดินไปห้องพี่เลี้ยง ปรากฏว่าประตูติดล็อก เขย่งมองในรูกุญแจ ก็เห็นภาพบิดากำลังเล่นจ้ำจี้กับพี่เลี้ยงเข้าเต็มตา หนูน้อยเลยล้มเลิกความพยายาม แล้วกลับไปนอนคลุมโปงตามเดิม เช้าวันต่อมาหนูน้อยเดินไปหาพ่อบอกเสียงขรึมว่า

“พ่อครับ ตอนนี้ผมเข้าใจคอนเซ็ปต์การเมืองแล้วละครับ” พ่อก็สงสัยถามว่า
“เหรอลูก ไหนบอกพ่อซิ…ลูกคิดว่าการเมืองคืออะไร” คุณพ่อตัวดีซักไซ้..
คุณลูกตอบฉะฉาน “การเมืองก็เป็นเรื่องประมาณว่า

ขณะที่ทุนนิยมกำลังกดขี่ชนชั้นแรงงาน
รัฐบาลก็หลับคุดคู้ไม่รู้ไม่เห็น
ด้านประชาชนก็ถูกละเลยไม่ได้รับความสนใจ
ส่วนอนาคตของชาติก็จมอยู่ในกองขี้ ไงครับ”

จบ…

ตอนนี้ไม่รู้ค่ารถเท่าไหร่แล้ว พอดีมีตังก์ซื้อรถมาขับได้สมใจแล้ว ช่างมาน ไอ้รถเมล์ แล้วมึงเสือกอะไรมาอ่านเรื่องที่กูบ่นวะ สัตว์ ไอ้เหี้ย..

เรื่องเล่าที่เกี่ยวข้อง

1. รถไฟ (คว้า) ฟ้า BTS
2. Messenger Part II
3. Automobile
4. เมื่อไหร่โลกจะแตก
5. กลอน valentine’s day แบบบ้านๆ ภาษาอังกฤษไม่ต้อง

Tags: ค่ารถ, ทุนนิยม, รถติด, รถเมล์, รัฐบาลไทย, สาวสวย, เศรษฐกิจพอเพียง, โลกร้อน, ใช้แรงงาน

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.